Jyothirmayam

വയ്യെനിക്കിതു സഹിച്ചീടുവാനുള്ളിലിരു-
ന്നൊന്നൊന്നായാരോ കൂടം കൊണ്ടു തല്ലിടുന്നല്ലോ
കല്ലുകൾ പൊടിയുന്നെൻ മനസ്സിൽ, കയറ്റിയ
നല്ലൊരാഭാരത്തിനു തൂക്കമെന്നാലേറുന്നു
ആകെ മാറ്റത്തിന്നൊലിചുറ്റിലുമുയരുന്നു
മാനവൻ മറക്കുന്നു മനുഷ്യത്വത്തിൻ പാഠം
കലികാലത്തിൽ പോക്കിലെന്തുമായിടാം മനം
കടിഞ്ഞാണില്ലാത്തൊരു കുതിരയ്ക്കൊപ്പം ചാടും.
സ്വന്തബന്ധങ്ങൾക്കർത്ഥം മറക്കും പലപ്പോഴും
ചിന്തിയ്ക്കാൻ മറന്നിടും ഭവിഷ്യഫലങ്ങളെ
ധനത്തിൻ മോഹം പല വിപത്തും വരുത്തിടും
കൊടുക്കാൻ മടിച്ചിടും, പെരുക്കാൻ തേടും വഴി
കണ്ണുകൾ തുറക്കുവാൻ തയ്യാറായീടുകിൽ കാണാം
കല്ലുകൾ പൊട്ടിയ്ക്കുന്ന കുഞ്ഞൊന്നിൻ ചിത്രം നന്നായ്
കണ്ണീരില്ലല്ലോ വറ്റി, നിർവ്വികാരമാമുഖം
കല്ലിനെയുരുക്കുന്ന കദനം ഘനീഭവം
പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ നിന്നും പൊടിയിൽ നിന്നും രക്ഷ
കുഞ്ഞേ നിൻ ശിരസ്സിലെ തുണിയ്ക്കേകിടാനാമോ?
ഉള്ളിൽനിന്നുയർന്നിടും ചുടുനിശ്വാസങ്ങൾ നിന്റെ
കുഞ്ഞിളം വദനത്തിൽ വിയർപ്പായ് മാറുന്നുണ്ടോ?
ഇന്നു നീയൊഴുക്കീടും വിയർപ്പിൻ [...]

ഉറ്റുനോക്കുന്നൊരീ കൊച്ചുമുഖമിതിൽ
ചെറ്റു നിഴലിയ്ക്കും ഭാവങ്ങളെ
ഒട്ടുമറിയാതെ നീങ്ങുവാനാകുമോ,
കഷ്ടമോതുന്നവർ കാണുമേറെ.
“ഉള്ളിൽപ്പുകയുയരുന്നോ, പകയുടെ-
യള്ളിപ്പിടുത്തം മനസ്സിലുണ്ടോ?
വെണ്ണീർ പുരണ്ടൊരീ മേലുടുപ്പൊന്നിനെ-
ക്കണ്ണീരിനാലെ കഴുകാറുണ്ടോ?
പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞൊരാ ജാലകത്തിൽക്കൂടി-
യെത്തി നോക്കും സൂര്യരശ്മി പോലെ
ഒട്ടന്ധകാരം നിറഞ്ഞ മനസ്സിലും
പൊട്ടായ് പ്രഭ വിടർത്തുന്നോരുണ്ടോ?
ഒട്ടിക്കിടക്കും വയറിനു ഭക്ഷണം
കിട്ടാറുണ്ടോ, രാത്രി ചേക്കേറുവാൻ
കൂടുണ്ടോ, കൂട്ടുകാർ കാണുമോ, വേലയാ-
ലേറെത്തളർന്നു പോകാറുമുണ്ടോ?
ഒന്നു പുറത്തുപോയ് ചങ്ങാതിമാരൊത്തു
നന്നായ്ക്കളിയ്ക്കാൻ കൊതി വരുന്നോ?
പഞ്ജരത്തിൽനിന്നു മോചനം നേടുവാൻ
വെമ്പുന്നുവോ മനം, ചൊല്ലു കുഞ്ഞേ!“
എത്രയും ചോദ്യങ്ങളോടിയെത്തി മന-
മൊക്കെ ചോദിയ്ക്കുവാൻ വെമ്പിയെന്നാൽ
ദു:ഖപ്രതീകമാം നിൻ മുഖം തന്നെനി-
യ്ക്കൊട്ടു ചോദ്യം വിനാ ഉത്തരങ്ങൾ.