Home –  Archive
Monthly Archives: Nov 2010

മുംബൈ-400 069

രണ്ടുവാക്ക്……………….
ഇതാ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മുംബൈയെക്കുറിച്ചു തന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും എഴുതുകയാണു. പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും മതിവരാത്തത്ര കാര്യങ്ങൾ  ഈ നഗരിയെക്കുറിച്ചു പറയാനുണ്ടെനിയ്ക്കു. കഷിച്ച് മുപ്പതു വർഷക്കാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ ! ഇന്നും ഈ നഗരം എന്നെ വിസ്മയഭരിതയാക്കുന്നു, ആദ്യ നോട്ടത്തിലെന്നപോലെ തന്നെ. നന്മയും തിന്മയും ആശയും നിരാശയും സന്തോഷവും സങ്കടവും ചതിയും സ്നേഹവും ഒക്കെ ഞാനിവിടെക്കണ്ടു. മുംബൈ നഗരത്തിന്റെ വിശാലമനസ്ക്കതയും ദയയും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ തിരക്കും തിക്കും ഉൾക്കൊണ്ടു. ഒഴുക്കിന്റെ ഭാഗമായി. കൊടുത്തും കൊണ്ടും വളരുന്നവ കണ്ടു. ഒക്കെ മനസ്സിലൊപ്പിയെടുക്കവേ ഒന്നു മനസ്സിലായി, മുംബൈ മറ്റു നഗരങ്ങളെപ്പോലെയല്ലെന്ന്. മുംബൈയ്ക്കു തുല്യമായി മുംബൈ മാത്രം!
നഗരമാകെ മാറിപ്പോയെന്നും പണ്ടത്തെപ്പോലെ സുരക്ഷിതമല്ലെന്നും നിങ്ങൾ പറഞ്ഞേയ്ക്കാം. നഗരത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മാറുന്ന ജീവിതരീതി നിങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടാകാം. വർദ്ധിയ്ക്കുന്ന അക്രമങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് പേടിസ്വപ്നമായി മാറിയിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കാം. ഉയരുന്ന മണിമാളികകളും കുറയുന്ന ജീവിതസൌകര്യങ്ങളും നിങ്ങളെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരിയ്ക്കാം. നിങ്ങളെ കുറ്റം പറയുന്നില്ല. പക്ഷെ ഒന്നു മാത്രം. മുംബൈ മരിയ്ക്കുകയാണെ ന്നും നല്ലകാലം അവസാനിച്ചെന്നും നിങ്ങൾ പറയുമ്പോഴും എല്ലാത്തിനും നഗരത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോഴുംഎനിയ്ക്കതിനോടു യോജിയ്ക്കാനാകുന്നില്ല. കാരണം മുംബൈയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും തകർച്ചയ്ക്കും എങ്ങിനെ മുംബൈ കാരണക്കാരിയല്ല തന്നെ! പറ്റാവുന്ന വിധം ഈ നഗരത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന നമ്മൾ തന്നെയല്ലെ അതിനെല്ലാംയഥാർത്ഥ കാരണക്കാർ? ആരും  ഉത്തരവാദിത്വമേറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറാവാതെ പരസ്പ്പരം കുറ്റം ചൂണ്ടിക്കാട്ടാൻ മാത്രം മുന്നിട്ടു വരുമ്പോഴും പാവം മുംബൈ വിനാശത്തിലേയ്ക്കു കൂപ്പുകുത്തിക്കൊണ്ടെയിരിയ്ക്കുകയാണ്.സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഇവിടത്തെ മാറ്റങ്ങൾ നഗരത്തിന്റെ മുഖത്തിനെ മാത്രമല്ല,ഹൃദയത്തിനെക്കൂടി കുത്തിനോവിയ്ക്കുന്നില്ലേ? ആരു ചിന്തിയ്ക്കാൻ ഇതെല്ലാം? ആർക്കാണതിനുള്ള ക്ഷമയും സമയവും? മുംബൈയുടെ ഈ അനാഥത്വമാണെന്നെ ഇവിടെ  എഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നതു. ആരെയും വലുപ്പച്ചെറുപ്പമില്ലാതെ രണ്ടു കൈയ്യുംനീട്ടി സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന മുംബൈ. നിങ്ങളെ നിങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നമുംബൈ. തിരിച്ചു നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തു മുംബൈയ്ക്കായി? നിങ്ങൾക്കു ഒറ്റയ്ക്കു ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ലെന്നു പറഞ്ഞു കൈയ്യൊഴിയണ്ടാ..
മാറ്റങ്ങൾ വളർച്ചയുടെ ഭാഗങ്ങളാണെന്നിരിയ്ക്കെ,  സ്വാഗതമോതാനേ നമുക്കാവൂ. ലോകം കൈക്കുമ്പിളിലൊതുക്കുന്ന ടെക് യുഗത്തിൽ ഓട്ടമത്സരമാണ് നടക്കുന്നതു. നമുക്കു പുറകിലാവാനാകില്ലല്ലോ. കൂട്ടത്തിൽ കൂടുമ്പോൾ, ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി മാത്രം മനസ്സിൽ കാണുമ്പോൾ, നമ്മൾ മറ്റു പലതും മറന്നു പോകുകയാണു. ദിനംതോറും കൂടി വരുന്ന ജനസംഖ്യാപെരുപ്പത്തിനു കടിഞ്ഞാണിടാൻ നമുക്കാവുന്നില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ തുറയിലും സ്വന്തം നിലനിൽ‌പ്പിനായുള്ള  കരുതലോടെയുള്ള ചുവടു വയ്പ്പുകൾ മാത്രം. ഇവിടെ താളം പിഴയ്ക്കാം, അപശ്രുതിയുയരാം, ഉയരങ്ങളിലെത്താം, എന്തും ആവാം. പ്രതീക്ഷ മാത്രം കൈമുതലായി അവസരങ്ങളും തേടി പുറപ്പെടുന്നവർ ദൂരെക്കാണുന്ന വെട്ടമായി മുംബൈ നഗരത്തെ കാണാൻ തുടങ്ങിയത് ഇന്നല്ലല്ലോ? തേടി, നേടി, വലിയവരായവർ കൂടുതൽ ആൾക്കാരെ അങ്ങോട്ടാകർഷിയ്ക്കാൻ കാരണമായി. വർദ്ധിയ്ക്കുന്ന ജനസാന്ദ്രതയ്ക്കൊത്തു  ജീവിതരീതിയും സങ്കീർണ്ണമാകാൻ തുടങ്ങി. ഏതു പാത്രത്തിലായാലും നിറയ്ക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ കപ്പാസിറ്റി നോക്കാതിരിയ്ക്കുന്നതെങ്ങനെ?. നഗരത്തെ വലിച്ചും നീട്ടിയും കുഴിച്ചും നികത്തിയും എത്ര നാം വികൃതമ്മക്കി? ഈയാമ്പാറ്റകൾപോലെ പൊന്തിയുയരുന്ന ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങളും തലങ്ങും വിലങ്ങും വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഫ്ലൈ ഓവറുകളും ബ്രിഡ്ജുകളും റോഡുകളും നിരന്തരമായ ശബ്ദമലിനീകരണവും എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ജീവിച്ചു പോകുന്ന മനുഷ്യരും….എന്തൊക്കെ ഇവിടെ കാണാനാകുന്നു. എങ്ങോട്ടാണീ പോക്കു? നഗരത്തെ സുന്ദരമാക്കാൻ പ്ലാനുകളെത്ര കടലാസ്സുകളിൽ വന്നു? ഒന്നറിയാം ,ആരും മുംബൈയുടെ ഹൃദയവേദന മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. മുംബൈ വിലപിയ്ക്കുകയാണു, പലതുമോർത്തു,നിസ്സഹായയായി. ഒന്നു കാതോർത്താൽ നിങ്ങൾക്കും പലതും കേൾക്കാനായേയ്ക്കും. മുംബൈറ്റിയുടെ ധൃതി പിടിച്ച ഓട്ടത്തിന്നിടയിലെ ഒരു സെക്കന്റെങ്കിലും അതിനായി നീക്കിവെയ്ക്കാനാവില്ലെ?
ഇതൊരു ചെറിയ ശ്രമമാണു,മുംബൈയുടെ ഹൃദയവികാരങ്ങൾ  പകർത്താനായി, സന്തോഷവും ,സങ്കടവും ,ആധിയും , ആകാംക്ഷയുമെല്ലാം തന്നെ.നിങ്ങളറിയുന്ന മുംബൈ എത്ര വ്യത്യസ്തമാണെന്നു ഒരു പക്ഷേ തോന്നിയേയ്ക്കാം .പക്ഷെ മുംബൈയുടെ കണ്ണിലൂടെ  ഒന്നു കാണാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ?അതിനാണു നിങ്ങളെ ക്ഷണിയ്ക്കുന്നതു…. ഫ്രം മുംബൈ -400069
(Published in www.mumbaimalayali.com)

വർണ്ണനൂലുകൾ-17

ഇക്കൊല്ലത്തെ  പ്രോവിഡന്റ് ഫണ്ടിന്റെ പലിശ കൂട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിലാണു അദ്ധ്വാനിയ്ക്കുന്ന ജനവിഭാഗം.  8.5 ൽ നിന്നും 9.5 ആയി ഉയർത്തിയ ഈ പലിശ വർദ്ധനവു 4-5 കോടി ആളുകൾക്കാണു സന്തോഷത്തിന്നിടനൽകിയിരിയ്ക്കുന്നതു. അതും കഴിഞ്ഞ 5 വർഷത്തിന്നിടയിലെ റെക്കോർഡ് വർദ്ധനവ്. എങ്ങിനെ ജനങ്ങൾ സന്തോഷിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കും?  ഈ വർദ്ധനവിന്റെ പിറകിലെ കാരണമാരാഞ്ഞപ്പോൾ പല രസകരമായ സംഭവങ്ങളും  എന്റെയൊരു സുഹൃത്തു പറയുകയുണ്ടായി. അവയാണിന്നു നിങ്ങളുമായി പങ്കിടുന്നതു . ഒട്ടനവധി ആൾക്കാരുടെ ജീവിതത്തിൽ അറിയാതെ വർണ്ണനൂലുകൾ പാകി കടന്നുപോകുന്നവരുടെ കഥ.
അവകാശപ്പെടാതെ പോകുന്ന പ്രോവിഡണ്ട് തുക സസ്പെൻസ് അക്കൌണ്ടിലേയ്ക്കു  പോകുന്നു. അങ്ങിനെ 1700 കോടി രൂപയിലധികം സസ്പെൻഡ് അക്കൌണ്ടിൽ ഉണ്ടായതാണ് പലിശ നിരക്കു കൂട്ടാൻ കാരണമായത്. പല പബ്ലിക് ഡെപ്പോസിറ്റ് സ്കീമിലും  പൈസ നിക്ഷേപിച്ചവർ തുക ക്ലെയിം ചെയ്യാതെ വരുമ്പോഴും അവ സസ്പെൻസ് അക്കൌണ്ടുകളിലേയ്ക്കും പിന്നീട് സർക്കാർ ഖജാനാവിലേയ്ക്കും എത്തിച്ചേരപ്പെടുന്നു. ഇവയ്ക്കു അവകാശികളില്ലാതെ വരാൻ കാരണങ്ങൾ പലതുമായേയ്ക്കാം . അതെന്തോ ആകട്ടെ, സർക്കാർ ഖജാനാവിലേയ്ക്കു സമ്പന്നരിൽനിന്നുമായി ഒഴുകുന്ന ഇത്തരം സംഖ്യകൾ ഭീമമാണെന്നിരിയ്ക്കിലും അതിനെ ന്യായീകരിയ്ക്കാനാകുന്നു. അവ മറ്റു പലരുടെയും ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ പ്രകാശമാനമാക്കാനുതകുമെന്നതും സന്തോഷത്തിനു വക നൽകുന്നു. എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യരേഖയുടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നപടിയിൽ മാത്രം നിൽക്കുന്ന ചിലരും ഇതേ വിധത്തിൽ സർക്കാറിലേയ്ക്കു മുതൽ കൂട്ടാൻ  സഹായകമായേയ്ക്കാമെന്ന സത്യം എന്നെ ശരിയ്ക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു.  നിങ്ങൾക്കും അതു തോന്നിയേയ്ക്കാം, അത്ഭുതവും തോന്നിയേയ്ക്കാം .
ഒരു ദേശസാൽക്കൃത ബാങ്കിന്റെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്നോടിതു പറഞ്ഞത്. കഥയല്ല, നടന്ന സംഭവം.മുംബൈനഗരിയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള ഒരു ദേശസാൽക്കൃത ബാങ്കിന്റെ  ഗെയിറ്റിനടുത്തു എന്നും ഭിക്ഷയ്ക്കായിരിയ്ക്കുന്ന ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക്കനായ ഭിക്ഷക്കാരൻ എങ്ങിനെ രാജ്യസേവകനായെന്നു നമുക്കു കാണാം. തൊട്ടടുത്തു ഒരു വലിയ ഹോട്ടലാണു. പതിവായി ഭക്ഷണം ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കൊടുക്കൂം. ഹോട്ടലിൽ വന്നു പോകുന്നവർക്കു അനുകമ്പ തോന്നിയാൽ മതിയല്ലോ? കൂടാതെ   വർഷങ്ങളുടെ പാച്ചിലിൽ പലർക്കും സുപരിചിതനും.അതു കൊണ്ടു  തന്നെ പാത്രത്തിൽ വന്നു വീഴുന്ന നാണയത്തുട്ടുകൾ അധികം ചിലവാക്കേണ്ടി വരുന്നുമില്ല. എന്തിനു പറയുന്നു, ഏറെ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അയാൾ മരിച്ചപ്പോൾ ബാങ്കിലെ അയാളുടേ അക്കൌണ്ടിൽ ലക്ഷങ്ങളുടെ ബാലൻസ്. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കു തന്നെ വിശ്വസിയ്ക്കാനാകുന്നില്ല. പണം എന്തു ചെയ്യണമെന്നുമറിയില്ല. അറിയുന്നവരായോ അവകാശികളായോ ആരും മുന്നോട്ടു വന്നില്ല. ഇത്തരുണത്തിൽ നിശ്ചി തകാലം സസ്പെൻസ് അക്കൌണ്ടിലേയ്ക്കും പിന്നീടു സർക്കാർ ഖജാനാവിലെയ്ക്കും തന്നെ അതെത്തിച്ചേരും. ചിരിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായില്ല. ഇതാ ഒരു രാജ്യസ്നേഹി. ഭിക്ഷാടനം തൊഴിലായി സ്വീകരിച്ചു, സുഖമായി ജീവിച്ചു രാജ്യത്തിനുള്ള തന്റെ വിഹിതം കൂടി കൊടുത്തു തിരിച്ചു പോയ ഒരാൾ.  ഇത്തരം ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലും കണ്ടെത്താനായെന്നു വരാം. മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ഭിക്ഷക്കാരന്റെ കിടയ്ക്കയുടെ അടിയിൽ നിന്നും ലക്ഷക്കനക്കിനു രൂപയും പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളുമൊക്കെ കിട്ടിയ വിവരം പേപ്പറിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ടു.
ജീവിതത്തിലെ വിരോധാഭാസം എന്നല്ലതെ മറ്റെന്തു പറയാൻ? അന്നന്നത്തെ ജീവിതം കഴിയ്ക്കാൻ  ഒരു പിടി അന്നത്തിന്നയി യാചിയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നവർ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു വലിയ ജനതതിയ്ക്കു തന്നെ സന്തോഷത്തിനു കാരണമേകുന്നു. തനിയ്ക്കു കിട്ടിയതിനു പകരമായി  എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു നൽകി പോകാൻ കഴിയുന്ന ഇവർ ശരിയ്ക്കും സമൂഹത്തിലെ വർണ്ണ നൂലുകൾ തന്നെ. ഒരു പക്ഷേ അവർ പോലും അറിയാതെ അവർ ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യം.ബാങ്കു മാനേജർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ കിടന്നു മുഴങ്ങി, “ തന്നാലാവുന്നവിധം രാജ്യത്തിനോടുള്ള തന്റെ കർത്തവ്യം നിറവേറ്റാൻ അയാൾക്കു കഴിഞ്ഞു’.എത്ര ശരി, അല്ലേ?

നീ വന്നില്ല…

രാവിന്റെ അന്ത്യ യാമം കഴിഞ്ഞിട്ടും

അകന്നു മാറാൻ മടിയ്ക്കുന്ന ഉറക്കത്തിന്റെ

അലസമായ വിടപറയലിനായി

ഒരിയ്ക്കൽക്കൂടി പുതപ്പിന്നടിയിലേയ്ക്കു ചുരുണ്ടു കൂടവേ

അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടു

നീ ഇന്നു വരുമെന്നു

പാദസരത്തിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിന്റെ

അകമ്പടിയോടെയെത്തുന്ന പാൽക്കാരിപ്പെണ്ണും

കുട്ടയിൽ പച്ചക്കറി വിൽക്കാനെത്തിയ

കറുത്തു തടിച്ച  ജാനുവും

നീയിങ്ങെത്താറായെന്നു പറഞ്ഞു

ധൃതി വയ്ക്കുന്നതു കേട്ടു .

പ്രഭാതപത്രവുമായെത്തിയ പയ്യൻ

സാധാരണ കുശലപ്രശ്നങ്ങൾക്കൊന്നും നിൽക്കാതെ

മണിയടിച്ചു പാഞ്ഞതും നീ കാരണംതന്നെ.

മുറ്റത്തിറങ്ങി പല്ലു തേച്ചു മുഖം കഴുകുമ്പോൾ

കിഴക്കിന്റെ ദുർമ്മുഖം കറുത്തു കണ്ടു

മനസ്സിൽ ഞാനും കരുതി

നീയിപ്പോഴിങ്ങെത്തുമെന്നു..

പക്ഷേ എന്തേ നീ വന്നില്ല?

കിഴക്കൻ മലകളുടെ ചുരത്തിലൂടെ

ഒഴുകി വന്ന കാറ്റിന്റെ ഗതി

നിന്നെ ദൂരേയ്ക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയോ ?

മഴേ..നീയെന്തേ വന്നില്ല?

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഉണർത്താനും

എന്നെത്തന്നെ മറക്കാനും

നിന്റെ കരസ്പർശത്തിൽ കുളിരണിയാനും

ഞാൻ കൊതിച്ചു പോയല്ലോ?

മഴയുടെ ഗമ!

മഴയ്ക്കു എന്തു ഗമ!
ഞാൻ വരും എനിയ്ക്കു തോന്നുമ്പോൾ
എന്നാണൊ പാടുന്നതു?
ഇടി മുൻപായാലും പിൻപായാലും ,
മിന്നൽ വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും
മഴ ഓടിയെത്തുന്നു
രാവിൻ മരണത്തിൽ
കരിന്തിരി പടർത്തിയ കറുപ്പിന്നിടയിലൂടെ
ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്ന രവിയ്ക്കെന്തേ
മേഘമാലകളുടെ തുടിപ്പു
കാണാനാകുന്നില്ല?
മൂടൽമഞ്ഞിനു കൂട്ടായെത്തുന്ന
മ്ലാനത നിറഞ്ഞ
പുലരിയുടെ മുഖത്തിനെന്തേ
തുടിപ്പേകാനായില്ല?
മരിയ്ക്കുന്ന ദിവസം
മിഴിച്ചു കാട്ടിയ വെയിലിന്റെ
നാളങ്ങൾക്കെന്തു വിങ്ങൽ!
സായംസന്ധ്യയടുത്തേയുള്ളൂ
ഇതാ വരുന്നു മഴ വീണ്ടും ഗമയോടെ.
തുള്ളിത്തുള്ളിക്കൊണ്ട്
വിടരുന്നഗന്ധങ്ങൾക്കിടയിലൂളിയിട്ടു
എനിയ്ക്കു തോന്നുമ്പോൾ
ഞാനെത്തുമെന്നോതിക്കൊണ്ട്……..

ഓണർ കില്ലിംഗ് ( അഞ്ചാംഭാവം -3)


അപ്രതീക്ഷിതമായാണു ഈ ലേഖനപരമ്പര തുടങ്ങിയതെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ? വായിച്ചവരിൽ പലരും ഓർത്തു കാണുമെന്നറിയാം, അഞ്ചാംഭാവമെന്ന ഈ പേരിനു കാരണമെന്തായിരിയ്ക്കാമെന്നു. ഒട്ടനവധി സുഹൃത്തുക്കൾ ചോദിയ്ക്കയുമുണ്ടായി. അഞ്ചാംഭാവത്തെക്കുറിച്ചു  നിങ്ങളിൽ പലരും  കേട്ടുകാണും. നക്ഷത്രങ്ങളുടേയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും സ്ഥിതി നോക്കി ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഭാവി പ്രവചിയ്ക്കുന്ന ജ്യോത്സ്യത്തിൽ വിവേകബുദ്ധി,പുത്രൻ,മേധാ,പ്രജ്ഞ,പ്രതിഭ, സൌമനസ്യം, ക്ഷമാശീലം എന്നിവയെക്കുറിയ്ക്കുന്നതാണു അഞ്ചാം ഭാവം എന്നു കാണാം.  അഞ്ചാം ഭാവത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണു ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവനിർണ്ണയം നടത്തുന്നതെന്നു ചുരുക്കം.ഇവയുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾക്കനുസരിച്ചിരിയ്ക്കും ഒരാളുടെ വ്യക്തിഗത സ്വഭാവം രൂപീകരിയ്ക്കപ്പെടുന്നതു എന്നു വിശ്വസിയ്ക്കപ്പെടുന്നു. വിവാഹം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ അപ്പോൾ ഇതിന്റെ പ്രസക്തി ഊഹിയ്ക്കാവുന്നതാണല്ലോ?. (പരിപൂർണ്ണമനുഷ്യായുസ്സിനെ 120 കൊല്ലമായി കണക്കിലെടുത്തു അതിനെ നവഗ്രഹങ്ങൾക്കായി പലതരത്തിൽ വിഭജിച്ചു ദശാകാലഫലങ്ങളും നിർണ്ണയിയ്ക്കപ്പെടുന്നു).അഞ്ചാം ഭാവത്തിന്റെ ഗുണാധിക്യം സ്ത്രീയെ എത്രമാത്രം അഭികാമ്യയാക്കുന്നുവെന്ന ചിന്ത പലപ്പോഴും മനസ്സിലോടിയെത്താറുണ്ട്. ഫോർത് എസ്റ്റേറ്റ് എന്നു കേട്ടുകാണുമല്ലോ?.  ഫിഫ്ത് എസ്റ്റേറ്റ്  എന്നു പറഞ്ഞാൽ എന്താണെന്നറിയാമോ? ഫോർത് എസ്റ്റേറ്റ് ആയ മീഡിയയോടു വളരെ തൊട്ടു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒന്നു തന്നെയാണു ഫിഫ്ത് എസ്റ്റേറ്റ്. ഇന്റെർനെറ്റിനാൽ പരസ്പ്പരം ബന്ധിയ്ക്കപ്പെട്ട വ്യക്തികൾ, ബ്ലോഗ്ഗേർസ് എന്നിവരടങ്ങിയതാണു ഫിഫ്ത് എസ്റ്റേറ്റ്. എന്റെ അഞ്ചാംഭാവം എന്താണെന്നിപ്പോൾ വ്യക്തമായിക്കാണുമല്ലോ?

ഇന്നു രാവിലെപത്രത്തിൽ കണ്ട ഒരു വാർത്ത മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു. ഈയിടെ ധാരാളമായി ഇത്തരം വാർത്തകൾ വായിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽക്കൂടി. ഓണർ കില്ലിംഗ്-  അഭിമാനം കാത്തു രക്ഷിയ്ക്കുന്നതിനായി സ്വന്തം മക്കളെ കൊല്ലുന്നവരുടെ സംഖ്യ  കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നു. കലർപ്പില്ലാത്ത രക്തത്തിന്നായി ജാതിയുടെയും കുലത്തിന്റെയും കാവൽക്കാരായി മാറുന്ന അച്ഛനമ്മമാരും സഹോദരങ്ങളും കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന കൊടുംക്രൂരതകൾ നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിനു തന്നെ വെല്ലുവിളിയായി ഉയരാൻ തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു.

എന്താണീ രാജ്യത്തിനുസംഭവിയ്ക്കുന്നതു? ഇവിടെ മനുഷ്യൻ ജാതിയുടേയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പേരിൽ നടത്തുന്ന ഇത്തരം കുരുതികളുടെ പിന്നിൽ മറ്റെന്തൊക്കെയോ നിഗൂഢതകളും ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവുമോ? സ്ത്രീപീഢനത്തിന്റെ തന്നെ ഇനിയുമൊരുവശമാണെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും പലപ്പോഴും ഒപ്പം തന്നെ കുരുതി കൊടുക്കപ്പെടുന്ന പുരുഷൻ വ്യക്തിവൈരാഗ്യങ്ങളുടെ കൂടി ഇരയാണോ? പുരുഷനും സ്ത്രീയും ജാതിമതങ്ങൾക്കതീതമായ പ്രേമബന്ധങ്ങളിൽ കുരുങ്ങുന്നതും ഒളിച്ചോടുന്നതും വിവാഹം കഴിയ്ക്കുന്നതുമെല്ലാം ഈ രാജ്യത്തെ പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങളൊന്നുമല്ലല്ലോ? എന്നിരിയ്ക്കേ പുരോഗമനത്തിന്റെ പാതയിൽ, ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ നിറവിൽ ,യാതാസ്ഥിതികത്വത്തിനെ വീണ്ടും മുറുക്കിപ്പിടിയ്ക്കാനുള്ള ഇത്തരം ക്രൂരകൃത്യങ്ങളെ സമൂഹം എന്തേ ഉയർത്തിക്കാട്ടാൻ തുനിയുന്നതു? മാദ്ധ്യമങ്ങൾക്കിനിയുമൊരു സദ്യയൊരുക്കാനവസരം കൊടുക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിനൊട്ടും മനസ്സാക്ഷിക്കുത്തു തോന്നാത്തതെന്തേ?

തങ്ങൾ ഓമനിച്ചു താരാട്ടുപാടി വളർത്തി വലുതാക്കിയ കുഞ്ഞാണു ജാതിയുടേയും അതിരു  കവിഞ്ഞ മതാന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടേയും ബലിയാടാകുന്നതെന്ന സത്യം ഇവരെന്തേ മറക്കുന്നതു ആവോ? അച്ഛനമ്മമാരെ ധിക്കരിയ്ക്കുന്ന പെൺ കുട്ടിയുടെ പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിയ്ക്കുകയല്ല ഞാനിവിടെ. ഓർത്തു പോവുകയാണു, സ്വന്തം മക്കളുടെ സുഖത്തിനായി മാത്രം മോഹിയ്ക്കുന്നവർ ഏതോ നിമിഷത്തിന്റെ വിഹ്വലതയിൽ സ്വയം മറന്നുപോകുന്നതിനെ അപലപിയ്ക്കുകയാണു. കൊന്നാൽ അവൾക്കു സുഖമായോ? അതോ നിങ്ങൾക്കോ? എന്തു നേടി? നഷ്ടക്കണക്കുകളൊന്നു താരതമ്യം ചെയ്തോളൂ. അവസാനം പൊട്ടിക്കരയരുതെന്നു മാത്രം. കണ്ണീരിനു വിലയുണ്ട്.

ഒന്നു ചുഴിഞ്ഞാലോചിച്ചാൽ പലതും മനസ്സിലാക്കാനാകുന്നു. ദുരഭിമാനത്തിന്റെ പിടിയിലമരുന്ന പലരും അന്ധമായി ജാതിഭ്രാന്തന്മാരാകുന്ന അവസ്ഥ. വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പ്രയാസം തോന്നും, അഭ്യസ്തവിദ്യർ പോലും ഇതിനു കൂട്ടു നിൽക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ. എവിടെയാണു തെറ്റു പറ്റിയത്? കുട്ടിക്കുരങ്ങനെക്കൊണ്ടു ചുടുചോറു മാന്തിയ്ക്കുന്ന പ്രവൃത്തികൾ നമുക്കു പുത്തരിയൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ സ്വയം കുഴിച്ച കുഴികളിൽ വീണു പിടയുന്ന നിസ്സഹായരെക്കുറിച്ചുള്ള സഹതാപം മാത്രം ബാക്കി. രാഷ്ട്രീയതാൽ‌പ്പര്യങ്ങൾക്കു വശംവദരായി സ്വന്തം ചോരയുടെ മൂല്യം മറന്നു അവരുടെ പാവകളായി മാറുന്നവരും സാഹചര്യം സൃഷ്ടിയ്ക്കന്ന മതഭ്രാന്തന്മാരും ചേർന്നൊരുക്കുന്ന നാടകങ്ങളെ മാദ്ധ്യമ കഴുകന്മാർ കൊത്തി വലിച്ചു കീറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ ഓർമ്മയിൽ പിടയുന്ന മാതൃഹൃദയത്തെ ആരു കാണാൻ? കൂട്ടു നിന്ന കുറ്റവും പേറി ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന അമ്മയെങ്കിലും അറിയതെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകാണുകയില്ലേ, ചെയ്തതു തെറ്റായെന്നും അവരെ ജീവിയ്ക്കാൻ അനുവദിയ്ക്കാമായിരുന്നുവെന്നും? തെറ്റിദ്ധാരണ കാരണം മകളെത്തച്ചുകൊന്ന ഇത്തരം കൊക്രിത്തത്തകളായി ശിഷ്ടജീവിതം തള്ളി നീ ക്കുന്ന ഇവർക്കിനി വേറെയെന്തു ശിക്ഷ നൽകാൻ? പോയതു മകനായാലും മകളായാലും എന്തു വ്യത്യാസം? .   ഇവിടെയിതാ സഹിയ്ക്കാൻ പഠിയ്ക്കുന്നു സ്ത്രീ, കണ്ണീർ തൂവിയും അല്ലാതെയും.

പെൺകുട്ടിയോടു….

എന്താണു നിനക്കു പറ്റിയത്, പെൺകുട്ടീ…

നിന്റെ സ്വത സിദ്ധമായ വാചാലത

മൌനത്തിനു വഴികൊടുത്തതു

എനിയ്ക്കറിയാനാകുന്നു.

നക്ഷത്രത്തിളക്കമാർന്ന  നിന്റെ കണ്ണുകൾ

എന്തേ വിഹ്വലമായീ?

പകലുറങ്ങാൻ പോകും നേരം

സന്ധ്യ വിടർത്തുന്ന വർണ്ണരാശിയെഴുന്ന

നിൻ കവിളുകൾ  വിളറിയതെന്തേ?

ആരോ കണ്ട ദു:സ്വപ്നം

ഒഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റു

നിൻ ചെവിയിലോതിയോ?

അഭിശപ്തമാണു സ്ത്രീജന്മമെന്നു

നിനക്കു തോന്നിയോ?

ഒന്നു പറഞ്ഞോട്ടേ?

നിനക്കു ധൈര്യം പകരാൻ എനിയ്ക്കാവില്ലെങ്കിലും

എനിയ്ക്കു പറയാനുള്ളത് കേൾക്കുക .

സ്ത്രീ അബലയെന്നോ ചപലയെന്നോ

ആരുമോതിക്കോട്ടെ!

പക്ഷേ …

സ്ത്രീ ശക്തി കൂടിയാണെന്നറിയുക.

സ്വയം വിശ്വസിയ്ക്കാൻ

നീ തയ്യാറാണെങ്കിൽ

നിനക്കു വെട്ടിപ്പിടിയ്ക്കാൻ

ഒട്ടേറെ ബാക്കി. …..

വർണ്ണനൂലുകൾ -16

വർണ്ണനൂലുകൾ -16

ബബൻ ജാധവ്….എനിയ്ക്കെന്നും അയാൾ ഒരു അത്ഭുതമായിരുന്നു.  അങ്ങിനെ പ്രത്യേകിച്ചു കഴിവുകളൊന്നും അയാൾക്കുണ്ടായിട്ടല്ല, പിന്നെ?  മഹാനഗരിയുടെ ഹൃദയഭാഗത്തായുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഹൌസിംഗ് സൊസൈറ്റിയിലെ ഓഫീസിലെ ഒരു സാധാരണ ജോലിക്കാരൻ. മാനേജർ മുതൽ പ്യൂൺ വരെ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ ചെയ്യും. തുച്ഛശമ്പളം മാത്രമാവാം  മാസാവസാനം  കൈയിൽ കിട്ടുന്നതു.   അധികം വിദ്യാഭ്യാസവും ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഏതാണ്ട് 20 കെട്ടിടങ്ങൾ ഉള്ള ഈ വലിയ  സൊസൈറ്റിയിൽ ബബനു സന്തോഷത്തിന് ഒട്ടും കുറവില്ല എന്നു തീർച്ച. പൊതുവെ സംതൃപ്തനാണു.  അല്ലറ ചില്ലറ നമ്മിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്നില്ലെന്നുമില്ല.

കഴിഞ്ഞ 10 വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ദിവസവും കാണുന്ന മുഖം. സംസാരപ്രിയനായതിനാൽ  ആരെക്കണ്ടാലുംമിണ്ടാതിരിയ്ക്കാനാവില്ല. ആജാനബാഹു എന്നു പറയാം. ഏതു നേരവും ഫ്രെഷ് ആണു. തൂങ്ങിപ്പിടിച്ച്  ആലസ്യരൂപത്തിൽ ഇയാളെ ഇന്നേ വരെ കണ്ടിട്ടില്ല.   നെറ്റിയിലൊരു ചെറിയ കുംകുമപ്പൊട്ട്. . ഇളം നിറങ്ങളിലുള്ള അയഞ്ഞ മുറിക്കൈയ്യൻ ഷർട്ടും അതിലെ വലിയ പോക്കറ്റിൽ നിറയെ കടലാസുകളും കണ്ണടയും. കണ്ടാലുടൻ രാം ..രാം എന്നോ മറ്റോ പറഞ്ഞൊരു അഭിവാദനം ചെയ്യൽ . വായിൽ സദാ കിടക്കുന്ന തമ്പാക്കുവിനെ ഒരു വശത്താക്കി പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെ    മഹാകാര്യങ്ങൾ പോലെ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു പറയുന്ന സംഭാഷണരീതി. എത്ര തിരക്കിലായാലും സംഭാഷണത്തിന്നിടയിലായാലും  പരിചയക്കാരെക്കണ്ടാൽ ഒന്നു  ചെറുതായി  തലകുനിച്ചുള്ള നമസ്ക്കാരം. സൊസൈറ്റിയിലെ എല്ലാവരും തന്നെ പരിചയക്കാരായതിനാൽ  എപ്പോഴും ഇതിനേ  സമയമുള്ളൂ താനും. എല്ലാവർക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറയാനും കാണും ബബനോട്. ബില്ലടയ്ക്കുന്ന കാര്യമോ, സൊസൈറ്റി ഡ്യ്യൂവിനെക്കുറിച്ചോ, ടാപ്പിൽ വെള്ളം കലങ്ങി വരുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ, മുകളിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നുള്ള ലീക്കേജിനെക്കുറിച്ചോ, സ്റ്റെയർ കേസിലെ കത്താത്ത റ്റ്യൂബിനെക്കുറിച്ചോ, മുൻഭാഗത്തായി പാർക്കുചെയ്ത് വാഹനത്തെക്കുറിച്ചോ, കച്ചട കളയുന്നതിനെത്തുന്നവർ വൈകുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ, പുതിയൊരു സെർവന്റിനെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന കാര്യമോ  അങ്ങിനെയെന്തെങ്കിലുമെന്തെങ്കിലും. ‘ബബനോടൊന്നു പറയാം’ സാധാരണ ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം വന്നാലാദ്യം പറയുന്ന വാക്കുകളാണിവ. ചിലപ്പോൾ പേർസണൽ കാര്യങ്ങളുമാവാം. ഒരിയ്ക്കൽ ബബനെ കാര്യമേൽ‌പ്പിച്ചാൽ പിന്നെ അതു ചെയ്തു തീർക്കുന്നതു വരെ ബബൻ നമുക്കു സ്വൈര്യം തരില്ലെന്ന മട്ടാകും. അതു തന്റെ ഡ്യ്യൂട്ടിയായി കണ്ടു പണി മുഴുവനാക്കിത്തന്നാലേ ബബനു സമാധാനമാവുകയുള്ളൂ.  അതിനായി എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കുന്നതു  വാങ്ങാറുമുണ്ട്. സാധാരണ വാച്ചു നോക്കി പണിചെയ്തു കൂലി കണക്കു പറഞ്ഞു വാങ്ങി സ്ഥലം വിടുന്ന  ജോലിക്കാർക്കൊരു അപവാദമാണു ബബൻ. രാവിലെ എല്ലാവരും ഓഫീസിൽ പോകുന്ന സമയത്തു ഫ്രെഷ് ആയി നിൽക്കുന്ന ബബനെ കാണാം. വൈകീട്ടു അവർ തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും ബബനവിടെയുണ്ടാകും. രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു ഒന്നു നടന്നു വരാമെന്നു കരുതി താഴെയിറങ്ങുമ്പോഴും ബബനെ ബിസിയായിത്തന്നെ കാണുന്നു. ഞങ്ങൾ ചിന്തിയ്ക്കാറുണ്ടു. ഇയാൾക്കു വീടും കുടുംബവുമൊന്നും കാണില്ലെ? ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പങ്കു ഇയാൾ ഈ സൊസൈറ്റിയ്ക്കകത്തു തന്നെയോ ചിലവഴിച്ചതു?

ചിലർ എന്നും അങ്ങിനെയാണു, പ്രതിഫലേച്ഛ കൂടാതെയോ അല്ലാതെയോ മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവിയ്ക്കുന്നു., അഥവാ അവരുടെ സേവനത്തിൽ സംതൃപ്തി നേടുന്നു. തനിയ്ക്കതു ചെയ്യാനാവുമെന്ന അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാവാം മറ്റുള്ളവർക്കു അയാളിൽ വിശ്വാസം വളർത്തുന്നതു. സ്വയമുരുകിത്തീരുന്ന മെഴുകുതിരി പ്രകാശം പരത്തുകയാണല്ലോ ചെയ്യുന്നത്? ഇതു ഒരു ബബൻ മാത്രം. ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചാൽ ഇത്തരം അനേകം ബബന്മാരെ ജീവിതത്തിലെ പലതുറകളിലും നിങ്ങൾക്കു കണ്ടു മുട്ടാനായേയ്ക്കാം. എന്തിനൊക്കെയോ പരക്കം പായുന്ന നഗരവാസികൾക്കു ഇത്തരം  ബബന്മാർ എന്നും ഒരത്ഭുതം തന്നെ!

എഴുതുന്നതിനിടയിൽ ഒന്നു ബാങ്കിൽ പോകാനായി താഴെ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ നിന്നും പുറത്തു കടന്നതും മുന്നിൽത്തന്നെ  നിൽക്കുന്നു, ബബൻ!  കോമ്പൊണ്ട്  വൃത്തിയാക്കുന്ന സ്ത്രീകളോടു എന്തോക്കെയോ പണിചെയ്യാനായി പറയുന്നുണ്ടു. കണ്ടതും തലകുനിച്ചു ഒരു നമസ്തെ കിട്ടി. ബബൻ യാധവ്…നിനക്കു ശരിയ്ക്കും നൂറായുസ്സുണ്ടെന്നു പറയാൻ തോന്നി. മനസ്സു പറഞ്ഞു: ശരിയാണ്, സമൂഹത്തിനു എന്നും  ഇത്തരം ബബന്മാരുടെ സേവനം  ഒഴിച്ചു കൂടാനാവാത്തതു തന്നെ! അവർ ദീർഘായുസ്സോടെ തന്നെയിരിയ്ക്കട്ടേ! ദീർഘായുഷ്മാൻ ഭവ, ബബൻ!

വർണ്ണനൂലുകൾ-15

ഇന്നലെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലിരിയ്ക്കവേയാണ് വിവരമറിഞ്ഞത്, മിസ്റ്റർ അഹൂജ ഇഹലോകവസം വെടിഞ്ഞെന്നു. പെട്ടെന്നു ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത. ഒരു ബെർത്ത് ഡെ പാർട്ടി അറ്റെൻഡ് ചെയ്യാൻ വന്നതായിരുന്നു. മൂഡെല്ലാം പോയി, വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്താൻ തിടുക്കമായി. ക്യാൻസറായിരുന്നുവെന്നും കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി തീരെ സുഖമില്ലാത്തതിനാൽ  ബാംഗളൂരിൽ മകന്റെ കൂടെയായിരുന്നുവെന്നും അധികം നരകിയ്ക്കാതെ കടന്നു പോയതു നന്നായെന്നും പറഞ്ഞു പലരും ആ‍ശ്വസിച്ചപ്പോഴും മനസ്സിന്റെ വേദന കുറഞ്ഞില്ല. വളരെ അടുപ്പമുള്ള ആരോ മരിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ഒരു നഷ്ടബോധം.

അഹൂജ  കുടുംബം ഞങ്ങളുടെ അയൽ വാസികളായിരുന്നു, നീണ്ട എട്ടുവർഷത്തോളം. കൽക്കത്തയിൽ നിന്നും മുംബേയ്ക്കു ട്രാൻസ്ഫറായി വന്നു കമ്പനി ക്വാർടേർസിൽ താമസം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യമായി വന്നു പരിചയപ്പെട്ടതും ഇവർ തന്നെ. സദാസുസ്മേരവദനനായ മിസ്റ്റർ അഹൂജയും. പരുക്കനും സ്നേഹമസൃണവുമായ ശബ്ദത്തിൽ ആരെയും വീട്ടിലേയ്ക്കു ക്ഷണിയ്ക്കുന്ന മിസിസ്സ് അഹൂജയും വളരെ നല്ല അയൽക്കാരായിരുന്നു., ഒന്നൊഴിച്ചാൽ. ആരുടെയൊക്കെ വീട്ടിൽ ആരെല്ലാം വരുന്നു, പോകുന്നു തുടങ്ങി പലതും അവർക്കു നേരം പോകാനായി ഉള്ള ഉപാധികളായിരുന്നു.പരസ്പ്പരം കുറ്റം പറയാനായുളള കിറ്റി പാർട്ടികൾക്കായി ഉടുത്തൊരുങ്ങി പോകുന്നതു കാണാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും കൂട്ടത്തിൽ കൂടാൻ ക്ഷണിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും കിറ്റിപ്പാർട്ടികൾ എനിയ്ക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നതിനാൽ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. അതിനെ എന്റെ അഹങ്കാരമായും അവർ വ്യാഖ്യാനിച്ചിരുന്നെവെന്നു തോന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ വളരെ നല്ല അയൽ വാസികളായിത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു. സന്തോഷങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും പങ്കു വെച്ചു.ഇടയ്ക്കിടെ ഒത്തുചേരലുകൾ, ഡിന്നർ പാർട്ടികൾ എന്നിവ സംഘടിപ്പിയ്ക്കാൻ അവർ ഏറെ തൽ‌പ്പരയായിരുന്നു. ദീപാവലി, ഹോളി, നവരാത്രി എന്നിവ ഒന്നിച്ചാഘോഷിച്ചു.അവരുടെ ആഥിതേയത്വം ഞങ്ങളൊക്കെ ധാരാളം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണല്ലോ ,എന്റെ കുട്ടികൾ പ്രത്യേകിച്ചും.മിസിസ്സ് അഹൂജ അവിടെയുണ്ടെന്കിൽ എന്റെ കുട്ടികൾ വിശന്നു ഇരിയ്ക്കില്ല എന്നൊരു വിചാരം തന്നെ എനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു..മറ്റുള്ളവരെ വിളിച്ചു വരുത്താനും സൽക്കരിയ്ക്കാനും സംസാരിയ്ക്കാനും അവർ കാണിച്ചിരുന്ന ഔത്സുക്യം എന്നെഅത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. മിസ്റ്റർ അഹൂജയും രസികനായിരുന്നു. ഹൌസി കളിയ്ക്കുമ്പോൾ  വളരെ തന്മയത്വമായി, എടുക്കുന്ന നമ്പറുകൾ  വിളിച്ചു  പറഞ്ഞിരുന്നതെല്ലാം ഇന്നുമോർക്കുന്നു.മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തിനു എന്റെ കുട്ടികളേയും വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പിക്നിക്കുകൾ, ന്യൂ ഇയർ പാർട്ടികൾ തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ നല്ല സമയം ഇവരൊത്തു ചിലവഴിയ്ക്കാനായിട്ടുണ്ടു. ഇവരുടെ മക്കളും ഇതേ പോലെ തന്നെ കൂട്ടത്തിൽകൂടുന്നവർ തന്നെ.

അവസാനമായി അവരെ രണ്ടു പേരെയും കണ്ടതു നാലഞ്ചു മാസങ്ങൾക്കു മുൻപായി ഒരു വിവാഹ സ്വീകരണസ്ഥലത്തു വെച്ചായിരുന്നു. ഒരൽ‌പ്പം ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മിസ്റ്റർ അഹൂജ പ്രസന്ന വദനനായിത്തന്നെയായിരുന്നു. പതിവുപോലെ വീട്ടിലേയ്ക്കു ക്ഷണിയ്ക്കാൻ മിസിസ്സ് അഹൂജയും മറന്നില്ല. തീർച്ചയായും മറ്റൊരിയ്ക്കൽ ചെല്ലാമെന്നു ഞാൻ വാക്കും കൊടുത്തിരുന്നു.പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ചും സുഹൃ ത്തുക്കളെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ സംസാരിച്ചു ഒട്ടനവധി നേരം ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു ചിലവഴിച്ചു. ഇതു അവസാന കൂടിക്കാഴ്ച്ചയാകുമെന്നൊരിയ്ക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ജീവിതം ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ. കഴിഞ്ഞ നല്ല നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലവശേഷിപ്പിച്ചു കടന്നു പോകുന്നവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഒന്നു മനസ്സിലാകുന്നു, ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിയ്ക്കാൻ നാം ശ്രമിയ്ക്കണം. എത്ര ക്ഷണികമാണീ ജീവിതം! ഇന്നിനെ മാറന്നു നാളെയ്ക്കായി സ്വരുക്കൂട്ടിവയ്ക്കാൻ മത്സരപ്പാച്ചിലുകൾ നടത്തുന്നവർക്കു ഇന്നിനെ സ്നേഹിച്ച ഈ ദമ്പതികൾ ഒരു മാതൃക തന്നെ! കൊച്ചു കൊച്ചു കുറ്റങ്ങൾ കാണാനായേയ്ക്കാമെങ്കിലും അപൂർവമായി മാത്രം, നഗര ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ചും, കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞ ഈ സൌഹൃദം മനസ്സിലെന്നും നിറമാർന്നു നിൽക്കും, തീർച്ച. ഈ ദു:ഖത്തെ എന്റേതു കൂടിയാക്കാൻ അതിനാലാണല്ലോ എനിയ്ക്കു കഴിഞ്ഞതും

വർണ്ണനൂലുകൾ -14

പോസിറ്റീവ് ചിന്താതരംഗങ്ങൾ ഉതിർക്കുന്ന വ്യക്തികളെ ആരുമിഷ്ടപ്പെട്ടു പോകും. പൊതുവേ അവർ വളരെ പോപ്പുലറാകാനും ഇതു കാരണമാകുന്നു. സന്തോഷദായകമായ എന്തിനോടുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആകർഷണം തന്നെയാവാം ഇതിനു കാരണം. സുഖത്തിൽ ആൾക്കാർ ധാരാളം കൂട്ടിനായെത്തുമെന്നുംമെന്നും ദു:ഖം പങ്കു വെയ്ക്കാൻ വളരെക്കുറച്ചുപേരേ കൂടെ കാണൂ എന്നതും നാമെല്ലാം അനുഭവിച്ചറിയുന്ന സത്യങ്ങൾ മാത്രം. സുഖദായകമായതെന്തുമുളവാക്കുന്ന പോസിറ്റീവ് ചിന്തകൾ നമ്മളെ കർമ്മോന്മുഖരാക്കുന്നു. അതിനാൽ നാം സ്വയം മറ്റുള്ളവരുമായി അടുക്കാനും ഇടപഴകാനും തയ്യാറാകുന്നു. ദു:ഖം ഉണർത്തുന്ന നെഗ്ഗറ്റീവ് തരംഗങ്ങൾ അതിനു പകരം നമ്മെ കർമ്മ വിമുഖരാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നതു. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ആളുകളുമായുള്ള നമ്മുടെ ഇടപെടലുകളിൽ ഒരുഭാഗത്തു മാത്രമേ ചലനം കാണാനാകുന്നുള്ളൂ. ഒന്നു തീർച്ച, സുഖ ദു:ഖ സമ്മിശ്രമായ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഇത്തരം പോസിറ്റീവ് വൈബ്രേഷൻസ് കൊണ്ടു നമ്മെ പിന്താങ്ങുന്ന ഒരു പാടു സുഹൃത്തുക്കൾ കണ്ടേയ്ക്കാം. ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ അവരെ  കണ്ടെത്താനാ

യെന്നുമാകാം.

ഒരു അടുത്ത കുടുംബ സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും മനസ്സിലോടിയെത്ത്‍ാറുണ്ട്. “എന്റ്റെ മനസ്സിൽ നെഗറ്റീവ് ചിന്തകൾ വളരെ അപൂർവ്വമായേ കടന്നു വരൂ” എന്ന്. അത്ഭുതം തോന്നി. അതെങ്ങനെ? സധാരണ സ്കൂൾ ,കോളേജ്, ഓഫീസൊക്കെ പോയവർ വരുന്ന സമയത്തിൽ 10 മിനിറ്റു പോലും അധികം വൈകിയാൽ ടെൻഷനെടുക്കുന്നവരാണധികം. അങ്ങിനെയല്ലാതെ ചിന്തിയ്ക്കാനാണ് വിഷമം. അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല, ഈ വ്യക്തിയെ സാധാരണ ചിരിച്ചല്ലാതെ കാണാറില്ല. വളരെ ഊർജ്ജസ്വല. സീനിയർ സിറ്റിസൺ ആണെങ്കിലും മനസ്സിന് നല്ല ചെറുപ്പം. അങ്ങനെ വേണമെന്നാണവരുടെ മതം. നിങ്ങൾ എനിയ്ക്കു പ്രായമായി, എനിയ്ക്കതിനു കഴിവില്ല, എന്നെക്കൊണ്ടു പറ്റുമോ ആവോ എന്നിങ്ങനെ കരുതുന്നതേ തെറ്റ്. ഒരിയ്ക്കൽ അടിയറവ് പറഞ്ഞാൽ പിന്നീട് നിയന്ത്രണം കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. അത്ഭുതം തോന്നാറുണ്ട് അവരുടെ വാക്കുകളിലെ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ. അൽ‌പ്പനേരം അവരുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നാൽ സ്വയം ഉണർവു തോന്നാറുമുണ്ട്.

ശർമ്മാജി കുടുംബ സുഹൃത്താണ്, പക്ഷെ അധികമടുപ്പിച്ചാൽ തലവേദനയാണ് താനും. ഏതു സമയത്തും ഏതു കാര്യത്തിനും കൂടെ വരാൻ തയ്യാർ. നിങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ അദ്ദേഹത്തിനാണു അതു നടക്കാഞ്ഞാൽ വിഷമ്മെന്നു തോന്നും. അതിരുകവിഞ്ഞ സിൻസിയറിറ്റി എന്നോ അത്യധികമായ ഊർജ്ജസ്വലതയുടെ തകരാറെന്നോ ഇതിനെ പറയേണ്ടതെന്നറിയില്ല. നിങ്ങളുടെ ആവശ്യം എന്തുമാകട്ടെ, ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങാനായാലും, വാടകയ്ക്കു കൊടുക്കാനായാലും വാഷിംഗ് മെഷീൻ വാങ്ങാനായാലും കൂടെക്കാണും. അഥവാ നിങ്ങൾക്കു പ്രത്യേകിച്ച് ആവശ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽത്തന്നെ അവ സൃഷ്ടിച്ച് അതിനു പരിഹാരമുണ്ടാക്കിത്തരാനും ശർമ്മാജിയ്ക്കു സന്തോഷമേയുള്ളൂ. സെക്കൻഡ് ഹാൻഡ് സാധനങ്ങൾ വിലപേശി വാങ്ങൽ മൂപ്പർക്കൊരു ഹരമാണ്.  വാഷിംഗ് മെഷീന്റെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ രസകരമായ ഒരു സംഭവം ഓർമ്മ വന്നു.പഴയ വാഷിംഗ് മെഷീൻ  എക്സ്ചേഞ്ച് ചെയ്താൽ 1500 രൂപ പുതിയതിന്റെ വിലയിൽ കിഴിവു കിട്ടുമെന്നറിഞ്ഞ ഇദ്ദേഹം മറ്റൊന്നുമാലോചിയ്ക്കാതെ 500 രൂപയ്ക്ക്    ഒരു പഴയതും പ്രവർത്തിയ്ക്കാത്തതുമായ മെഷീൻ സംഘടിപ്പിച്ച് കടയിലെത്തി. പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്ന മെഷീനെ എടുക്കൂ എന്നു കടക്കാരൻ. പോരേ തലവേദന?. പിന്നീട് കേടു വന്ന ആ മെഷീൻ നിർമ്മിച്ച കമ്പനിയിലെ ഒരു എഞ്ചിനീയറെ കണ്ടെത്തി മെഷീൻ പ്രവർത്തനക്ഷമമാക്കിയെടുത്തു നമ്മുടെ പുള്ളി. ഞങ്ങൾക്കെല്ലം പറഞ്ഞു ചിരിയ്ക്കാനിതൊരു കഥയുമായി. മാത്രമല്ല, ഇത്തരത്തിൽ ഒന്നു വാങ്ങാൻ എന്നോടും പറയാതിരുന്നില്ല .ഇത്തരം ശർമ്മാജിമാർ പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ തലവേദനയായോ കോമാളികളായോ കണ്ടേയ്ക്കാമെങ്കിലും സമൂഹത്തിനു ഇത്തരക്കാരുടെ സേവനം ആവശ്യം തന്നെ. അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ അവർ തരുന്ന പ്രചോദനം പലപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെ ഒരുപടി കൂടി നല്ല രീതിയിൽ ചെയ്യാനേ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിയ്ക്കയുള്ളൂ. സ്വയം നമ്മെ വിലയിരുത്താനും നാം തന്നെ തയ്യാറാകുന്നു.

ചേതമില്ലാത്ത കൊച്ചു കൊച്ചു സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു നമുക്കൊപ്പം നിൽക്കാനും പോസിറ്റീവ് തരംഗങ്ങളുണർത്താനും കഴിയുന്ന ഇവരും നമുക്കിടയിലെ വർണ്ണനൂലുകൾ തന്നെ, സംശയമില്ല.


വർണ്ണനൂലുകൾ-13

|

വർണ്ണ നൂലുകൾ-13

കാലയവനികയ്ക്കുള്ളിൽ അനവസരത്തിൽ മറഞ്ഞു പോയ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ കൂടെക്കൂടെ ഓർമ്മകളിൽ വന്നെത്തി നോക്കുന്നു. വിസ്മൃതിയുടെ തിരശ്ശീലയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ മറയുന്നില്ല, അഥവാ അതിനു നമ്മൾ സമ്മതിയ്ക്കുന്നില്ല. എന്താണാവോ കാരണം? മറ്റൊന്നുമാകാനിടയില്ല, മനുഷ്യനെന്നും അറിയാം എത്രയൊക്കെ അജയ്യനാണെങ്കിലും പ്രകൃതിയുടെയും കാലത്തിന്റെ കളികളൂടെയും മുന്നിൽ താനെന്നും നിസ്സഹായനാണെന്ന സത്യം. ഈ സത്യം ഒരു ഭയമായി  മനസ്സിൽ സൂക്ഷിയ്ക്കുമ്പോൾ ഓർക്കാപ്പുറത്തു കിട്ടിയ അടികൾ ആയിരിയ്ക്കും ആദ്യം ഓർമ്മ വരിക.   ഒരുതരംഅവിശ്വസനീയതയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഇത്തരം സംഭവവികാസങ്ങളെ ഇനിയും നാം മനസ്സാലെ സത്യമായിക്കരുതാൻ മടിയ്ക്കുന്നുണ്ടാവാം.

ഒരു കുടുംബ സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ചാണു ഇന്നു പറയുന്നതു. വിവാഹത്തിനു മുൻപ് അത്യന്തം താന്തോന്നിയായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീടു വളരെയേറെ മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു അദ്ദേഹം. സഹധർമ്മിണിയുടെ സ്നേഹത്തിനു മുൻപിലെ കീഴടങ്ങൽ ആയിത്തന്നെ അതിനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജീവിതം ആസ്വദിയ്ക്കുന്ന തരക്കാരിൽ‌പ്പെടും. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാനും സിനിമയ്ക്കും   ഹോട്ടലിലുമൊക്കെ പോകാനും ഏറെ ഇഷ്ടം. ജീവിതം നന്നായിത്തന്നെ മുന്നോട്ടു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരേ പോലെ ഞങ്ങൾക്കൊത്തു പങ്കു വെച്ചിരുന്നു. എന്തു സങ്കടം വന്നാലും അതു ഞങ്ങളോടു വന്നു പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഭാരമിറക്കിയ അനുഭവമാണു തനിയ്ക്കെന്നു ഇദ്ദേഹം പലപ്പോഴും പറയറുള്ളതു ഓർമ്മ വന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നെത്തിയ ഒട്ടൊരുപാടു സംഭവവികാസങ്ങൾ ജീവിതത്തിന്റെ ബാലൻസു തെറ്റിച്ചിട്ടും, ജോലി തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും സുസ്മേരവദനനായിത്തന്നെയേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ. പുതിയ ജോലിയും ജോലിസ്ഥലവും കൊടുത്ത മാനസികസമ്മർദ്ദം ഭാരമിറക്കാൻ അത്താണിയില്ലാതെ സ്വയമമമർത്തിപ്പിടിച്ചുതിനാലാകാം,അകാലത്തിൽ വിട്ടുപിരിയാൻ കാരണമായതും.ഒരു കുറ്റബോധം എന്നും മനസ്സിൽ തങ്ങി നിന്നു.

സമൂഹജീവിയാണെങ്കിലും മനുഷ്യൻ എന്നും ഒറ്റപ്പെട്ടവനാണു. പക്ഷേ അവനു സമൂഹമില്ലാതെ ജീവിയ്ക്കാനുമാവില്ല.അവനെ വളർത്തുന്നതും തളർത്തുന്നതും സമൂഹം തന്നെ, അല്ലേ? ഭാരമിറക്കാനുള്ള അത്താണികൾ നമുക്കെല്ലാവർക്കുംകാണും.. പക്ഷേ പലപ്പോഴും അവ കണ്ടെത്താൻ പലരും മിനക്കെടാറില്ലെന്നതാണു സത്യം. അഥവാ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന തോന്നൽ. മറ്റു ചിലപ്പോൾ അതിനു കഴിയാതെയും വന്നെന്നു വരാം.സുഹൃത്തുക്കൾ നമുക്കെത്രമാത്രം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നു യഥാർത്ഥത്തിൽ നാമറിയുന്നില്ല. അവരുടെ അഭാവത്തിൽ പലതിനേയും നേരിട്ണ്ടെ വരുമ്പോഴേ നമുക്കതറിയാനാകൂ. സുഹൃത്തുക്കൾ തന്നെ പലതരത്തിലാകാം. 18 വയസ്സു കഴിഞ്ഞാൽ‌പ്പിന്നെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലും സുഹൃത്തായേ കാണാൻ പാടൂ എന്നു പഴമക്കാർ പറയാറില്ലെ? സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിതത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന നാൽക്കവലകളിൽ ശരിയായ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു മുന്നേറാൻ പലപ്പോഴും വഴികാട്ടികളായെത്തുന്നതു ബന്ധുക്കളെക്കാളേറെ സുഹൃത്തുക്കളായിരിയ്ക്കും.കൊള്ളേണ്ടതിനെ കൊള്ളാനും തള്ളേണ്ടതിനെ തള്ളാനും അവർ ധൈര്യം പകർന്നു കാണും.നിരാശകളേയും പരാജയങ്ങളേയും,പശ്ചാത്താപത്തേയും ദേഷ്യത്തേയും നേരിടാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും അവർ നീങ്ങൾക്കു ധൈര്യം പകർന്നു കാണും. പോസിറ്റീവ് ആറ്റിട്ട്യൂഡ് എന്തെന്നു നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു കാണും. അറിയാതെ തന്നെ അവരിൽനിന്നും പകർന്നു കിട്ടിയവ മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനായി കൈമാറാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരിയ്ക്കാം. ജീവിതത്തിലെ പ്രാഥമിക പാഠങ്ങൾ അച്ഛനമ്മമാരിൽനിന്നും പഠിയ്ക്കുന്നെങ്കിലും പലപ്പോഴും, അഡോളസെന്റ് ഏജിൽ പ്രത്യേകിച്ചും, പീർപ്രഷറിനാണു കുട്ടികൾ മുന്തൂക്കം കൊടുക്കുന്നതു. ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഇത്തരം എത്രയേറെ സുഹൃത്തുക്കൾ എത്രയെത്ര സന്ദിഗ്ധഘട്ടങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്കു ധൈര്യം പകർന്നു കാണുമെന്നു? അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും നിങ്ങൾ നെയ്തെടുത്ത  ആ വർണ്ണ നൂലുകൾ ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ ജീവിത ഗതിയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുമുണ്ടായിരിയ്ക്കാം.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ പലപല  നിർണ്ണായകമായ വഴിത്തിരിവുകളിൽ അങ്ങിനെ നിങ്ങളെ സഹായിച്ച ഒട്ടനവധി പേരെക്കുറിച്ചു ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഓർക്കുകയായിരിയ്ക്കും, അല്ലെ? ഒരു പക്ഷേ അവരിൽ വിട്ടു പിരിഞ്ഞുപോയവരോ അകന്നു പോയവരോ കണ്ടേയ്ക്കാം. പക്ഷേ അതു അവരുടെ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലത്തിനെ ബാധിയ്ക്കില്ലല്ലോ? ജീവിതത്തിലെ അത്യന്തം സുഖകരവും അതേപോലെ തന്നെ ദു:ഖകരവും ആയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്കു ചായ്ക്കാൻ തോളു കാണിച്ചു തന്ന ആ സുഹൃത്തുക്കൾ നിങ്ങൾ കടന്നുപോന്ന വഴിത്താരയിലെ വർണ്ണനൂലുകളായിത്തന്നെ നിലനിൽക്കും.