മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു

Posted by & filed under കവിത.

മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു

വിയർപ്പും കിതപ്പും നെടുവീർപ്പുമായ്

ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച മനസ്സും

മുറുക്കിപ്പിച്ച മടിശ്ശീലയും

കരത്തിൽ ഒതുങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളുമായി

മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു

തട്ടലുകളും മുട്ടലുകളും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോഴും

തന്റേതല്ലാത്തവ തട്ടിപ്പറിയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും

തെരുവുസന്തതികൾ സൃഷ്ടിയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും

അകവും പുറവും തിരിച്ചറിയാനാവാതെ

അകലങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചു

മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു.

നഷ്ടപ്പെട്ട കൌമാരത്തിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കത

മുന്നിൽ നിന്നു കൊഞ്ഞനം കാട്ടുമ്പോഴും

നിത്യജീവിതത്തിന്റെ കനത്തപിടിയിലമർന്നു

മനുഷ്യത്വം മുരടിയ്ക്കുമ്പോഴും

അടുത്തുള്ള ബന്ധു ശത്രുവായി മാറുമ്പോഴും

മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു

പെണ്ണിനെ പൊൻപണമാക്കുന്ന രാത്രികളിലും

മണ്ണിനെ കോൺക്രീറ്റാക്കുന്ന പകലുകളിലും

തുമ്പികൾ പറക്കുന്ന ഇളം വെയിലിലും

സിന്ദൂരം തുടുക്കുന്ന സന്ധ്യകളിലും

തെറ്റും ശരിയും ചോദ്യം ചെയ്യാതെ

മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു..

3 Responses to “മഹാനഗരി അനസ്യൂതമായി ഒഴുകുന്നു”

  1. Junaith

    ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച മനസ്സും

    മുറുക്കിപ്പിച്ച മടിശ്ശീലയും

  2. suhas

    good one

  3. VIJAYAN

    A touching poem, especially for people like me who has endured the faceless life in a metropolis for the past 28 odd years!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *