വർണ്ണനൂലുകൾ-18

Posted by & filed under വർണ്ണ നൂലുകൾ.

പലപ്പോഴും അവ്യക്തമായി നമ്മുടെ മനസ്സിലോടിയെത്തുന്ന രൂപങ്ങളുണ്ടാകാം. എവിടെയെന്നോർമ്മയില്ലെങ്കിലും എവിടെയൊ കണ്ടു മറന്ന മുഖങ്ങൾ എന്നു നമുക്കു തോന്നുന്നതും അതുകൊണ്ടാകാം. ചിലപ്പോൾ അവ നമ്മെ മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്ക്കു തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും. ഹൃദ്യമായ ഗതകാല സ്മരണകൾ നമ്മിലുണർത്താൻ ആർക്കെങ്കിലും കഴിഞ്ഞാൽ നാം അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടും. കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ മനസ്സിലെ രൂപങ്ങൾക്കു മാറ്റം സംഭവിച്ചേയ്ക്കാമെങ്കിലും അവയുണർത്തുന്ന വികാരങ്ങൾക്കു രൂപമാറ്റം സംഭവിയ്ക്കണമെന്നില്ല. അത്തരമൊരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചാണിന്നെഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരിയായ രൂപമെനിയ്ക്കിപ്പോൾ അവ്യക്തമാണു താനും.
“പട്ടരുമാഷു വന്നിട്ടുണ്ട്”  കുട്ടിക്കാലത്തു പലപ്പോഴും ഇതു കേട്ടാലുടനെ  ഞാൻ ഓടി പൂമുഖത്തെത്താറുണ്ടു. എന്നും ഞങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ കൌതുകമുണർത്തുന്ന ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെക്കാണും കയ്യിൽ പുതുതായിട്ടു, കുട്ടികൾക്കായി. കണ്ടാലോ ആജാനബാഹു. വേഷമാണെങ്കിൽ കോട്ടും ഷർട്ടും പാന്റും. ചിലപ്പോൾ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് തൊപ്പിയും കാണും.  തോളത്തെ സഞ്ചിയിൽ നിന്നും പുറത്തു വരുന്ന സാധനങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഞങ്ങളിൽ ആശ്ചര്യം വിടർത്താറുണ്ടു. കുട്ടികൾക്കായുള്ള ഭാഗ്യക്കുറി ടിക്കറ്റ് അതിൽ സമ്മാനമായി കിട്ടുന്ന ചൊക്കലേറ്റ്, പെൻസിൽ, റബ്ബർ തുടങ്ങിയതെല്ലാം അവ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ടു. അച്ഛനുമായി സംസാരിയ്ക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാചകങ്ങൾ, അനുഭവകഥകൾ എന്നിവയൊക്കെ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കേറെ പ്രിയമായിരുന്നു. ഒന്നും വിടാതെ അടുത്തിരുന്നു കേൾക്കും.
മിക്കവാറും അതിരാവിലെയാണു പട്ടരു മാഷെത്താറ്. റിട്ടയർ ആയതിനാൽ പ്രത്യേകിച്ചു ജോലിയൊന്നുമില്ല. കുടുംബം എന്നു പറയാനായി ആരുമുണ്ടെന്നു തോന്നിയില്ല. പട്ടാംബിയിലോ മറ്റോ ആണത്രെ ജനിച്ചു വളർന്ന സ്ഥലം. ജീവിതത്തിന്റെ അധികം ഭാഗവും കഴിച്ചുകൂട്ടിയതിനാലാവാം റിട്ടയർ ആയ ശേഷവും ഇവിടം വിട്ടു പോകാൻ മടി. ബ്രാഹ്മണ ഗൃഹങ്ങളിൽ മാത്രം പോകും എന്തു ഭക്ഷണം കൊടുത്താലും ഇഷ്ടമാണ്. ഊണിനു വൈകിയെത്തുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അടുക്കളയിൽ ചോറില്ലെങ്കിൽ ചക്കയോ മാങ്ങയോ എന്തും മതി.ഞങ്ങൾക്കിതെല്ലാം വലിയ അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.വർത്തമാനം, ഊണ്, മുറുക്കൽ, കുട്ടികളെ കളിപ്പിയ്ക്കൽ, കഥ പറയൽ, പാഠകം പറച്ചിൽ ഒക്കെയായി  അന്നവിടെക്കൂടി അടുത്ത ദിവസംഅതിരാവിലെ ഇറങ്ങും, അടുത്ത ബ്രാഹ്മണഗൃഹത്തിലേയ്ക്ക്. എല്ലാവർക്കും പട്ടരുമാഷെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
മാഷ് ഒരു പ്രൈമറി സ്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്നതിനു മുൻപത്തെ കഥയാണ്. സ്കൂൾ വിസിറ്റിനു വന്ന എഡ്യൂക്കേഷൻ ഓഫീസർ ക്ലാസ് പരിശോധനയ്ക്കായി വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാതെ മാഷ് ക്ലാസ്സെടുക്കൽ തുടർന്നുവത്രെ! സായിപ്പിനു അൽ‌പ്പം ദേഷ്യം വരാതിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു വന്ന മാഷോടു എക്സ്പ്ലനേഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞ മറുപടി കേട്ടു സായിപ്പു കൈ കൊടുത്തുവത്രേ! തന്റെ ഡ്യൂട്ടി ക്ലാസ്സെടുക്കലാണെന്നും അതിനായാണു വേതനം പറ്റുന്നതെന്നും മറ്റു കാര്യങ്ങൾ അതിനു ശേഷം മാത്രമെന്നുമായിരുന്നു മാഷുടെ മറുപടി. എന്തു ധൈര്യം, അല്ലേ? മാഷു വരാതായതിനുശേഷമാണു ഈ കഥ കേട്ടതെങ്കിലും ഉള്ളീൽ മാഷെക്കുറിച്ചു ബഹുമാനം കൂടിയതായി തോന്നി.
മറ്റൊരു കഥയും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നാട്ടിൽ രൂപീകരിച്ച ദേശീയ കലാവേദിയുടെ പ്രവർത്തകർ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ചു പട്ടരു മാഷ് മുങ്കൈയ്യെടുത്തു സർക്കാർ ഗ്രാന്റിനായി പ്രധാനമന്ത്രിയ്ക്കയയ്ച്ച നിവേദനത്തിന്റെ കഥ. ഫലം ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും നാട്ടുകാർക്കു മുന്നിൽ അദ്ദെഹത്തിന് ആദരണീയനാകാൻ ഇതു സഹായിച്ചുവെന്നതു സത്യം.
എനിയ്ക്കായി ഇദ്ദേഹം പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുള്ളതായി ഓർക്കുന്നില്ല. പിന്നെയെന്തേ ഇദ്ദേഹത്തെ കൂടെക്കൂടെ ഓർമ്മവരാൻ എന്നു ഞാൻ ചിന്തിയ്ക്കാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ കടന്നു പോയ  മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതിനാലാകാം. ബാല്യത്തിന്റെ കൌതുകം ഉണർത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിലൂടെ എന്റെ ബാല്യസ്മരണകളെ തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരിയ്ക്കാം.ശരിയ്ക്കു പറഞ്ഞാൽ എപ്പോഴാണദ്ദേഹം വരാതായതെന്നോ എന്നാണു മരിച്ചു പോയതെന്നോ ന്നും ഓർമ്മ തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ഒരു പക്ഷെ വലുതായിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ബാല്യകാല കൌതുകം എനിയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ പിന്നീടെന്നോ ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതരീതിയെക്കുറിച്ചോർത്തു എനിയ്ക്കു അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ടു. അങ്ങനെ ജീവിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോർത്തു മോഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചു ചുമതലകളോ ലക്ഷ്യങ്ങളൊ ഇല്ലാതെ സ്വയം ആസ്വദിച്ചു ജീവിച്ച ഒരു ജീവിതം.തീർച്ചയായുമിതൊരു വർണ്ണനൂലുതന്നെ എന്നെനിയ്ക്കു തോന്നിപ്പോകുന്നു.

പലപ്പോഴും അവ്യക്തമായി നമ്മുടെ മനസ്സിലോടിയെത്തുന്ന രൂപങ്ങളുണ്ടാകാം. എവിടെയെന്നോർമ്മയില്ലെങ്കിലും എവിടെയൊ കണ്ടു മറന്ന മുഖങ്ങൾ എന്നു നമുക്കു തോന്നുന്നതും അതുകൊണ്ടാകാം. ചിലപ്പോൾ അവ നമ്മെ മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്ക്കു തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകും. ഹൃദ്യമായ ഗതകാല സ്മരണകൾ നമ്മിലുണർത്താൻ ആർക്കെങ്കിലും കഴിഞ്ഞാൽ നാം അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടും. കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ മനസ്സിലെ രൂപങ്ങൾക്കു മാറ്റം സംഭവിച്ചേയ്ക്കാമെങ്കിലും അവയുണർത്തുന്ന വികാരങ്ങൾക്കു രൂപമാറ്റം സംഭവിയ്ക്കണമെന്നില്ല. അത്തരമൊരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചാണിന്നെഴുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരിയായ രൂപമെനിയ്ക്കിപ്പോൾ അവ്യക്തമാണു താനും.“പട്ടരുമാഷു വന്നിട്ടുണ്ട്”  കുട്ടിക്കാലത്തു പലപ്പോഴും ഇതു കേട്ടാലുടനെ  ഞാൻ ഓടി പൂമുഖത്തെത്താറുണ്ടു. എന്നും ഞങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ കൌതുകമുണർത്തുന്ന ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെക്കാണും കയ്യിൽ പുതുതായിട്ടു, കുട്ടികൾക്കായി. കണ്ടാലോ ആജാനബാഹു. വേഷമാണെങ്കിൽ കോട്ടും ഷർട്ടും പാന്റും. ചിലപ്പോൾ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് തൊപ്പിയും കാണും.  തോളത്തെ സഞ്ചിയിൽ നിന്നും പുറത്തു വരുന്ന സാധനങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഞങ്ങളിൽ ആശ്ചര്യം വിടർത്താറുണ്ടു. കുട്ടികൾക്കായുള്ള ഭാഗ്യക്കുറി ടിക്കറ്റ് അതിൽ സമ്മാനമായി കിട്ടുന്ന ചൊക്കലേറ്റ്, പെൻസിൽ, റബ്ബർ തുടങ്ങിയതെല്ലാം അവ്യക്തമായി ഓർമ്മയുണ്ടു. അച്ഛനുമായി സംസാരിയ്ക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാചകങ്ങൾ, അനുഭവകഥകൾ എന്നിവയൊക്കെ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കേറെ പ്രിയമായിരുന്നു. ഒന്നും വിടാതെ അടുത്തിരുന്നു കേൾക്കും.മിക്കവാറും അതിരാവിലെയാണു പട്ടരു മാഷെത്താറ്. റിട്ടയർ ആയതിനാൽ പ്രത്യേകിച്ചു ജോലിയൊന്നുമില്ല. കുടുംബം എന്നു പറയാനായി ആരുമുണ്ടെന്നു തോന്നിയില്ല. പട്ടാംബിയിലോ മറ്റോ ആണത്രെ ജനിച്ചു വളർന്ന സ്ഥലം. ജീവിതത്തിന്റെ അധികം ഭാഗവും കഴിച്ചുകൂട്ടിയതിനാലാവാം റിട്ടയർ ആയ ശേഷവും ഇവിടം വിട്ടു പോകാൻ മടി. ബ്രാഹ്മണ ഗൃഹങ്ങളിൽ മാത്രം പോകും എന്തു ഭക്ഷണം കൊടുത്താലും ഇഷ്ടമാണ്. ഊണിനു വൈകിയെത്തുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ അടുക്കളയിൽ ചോറില്ലെങ്കിൽ ചക്കയോ മാങ്ങയോ എന്തും മതി.ഞങ്ങൾക്കിതെല്ലാം വലിയ അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.വർത്തമാനം, ഊണ്, മുറുക്കൽ, കുട്ടികളെ കളിപ്പിയ്ക്കൽ, കഥ പറയൽ, പാഠകം പറച്ചിൽ ഒക്കെയായി  അന്നവിടെക്കൂടി അടുത്ത ദിവസംഅതിരാവിലെ ഇറങ്ങും, അടുത്ത ബ്രാഹ്മണഗൃഹത്തിലേയ്ക്ക്. എല്ലാവർക്കും പട്ടരുമാഷെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.മാഷ് ഒരു പ്രൈമറി സ്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്നതിനു മുൻപത്തെ കഥയാണ്. സ്കൂൾ വിസിറ്റിനു വന്ന എഡ്യൂക്കേഷൻ ഓഫീസർ ക്ലാസ് പരിശോധനയ്ക്കായി വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കാതെ മാഷ് ക്ലാസ്സെടുക്കൽ തുടർന്നുവത്രെ! സായിപ്പിനു അൽ‌പ്പം ദേഷ്യം വരാതിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു വന്ന മാഷോടു എക്സ്പ്ലനേഷൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞ മറുപടി കേട്ടു സായിപ്പു കൈ കൊടുത്തുവത്രേ! തന്റെ ഡ്യൂട്ടി ക്ലാസ്സെടുക്കലാണെന്നും അതിനായാണു വേതനം പറ്റുന്നതെന്നും മറ്റു കാര്യങ്ങൾ അതിനു ശേഷം മാത്രമെന്നുമായിരുന്നു മാഷുടെ മറുപടി. എന്തു ധൈര്യം, അല്ലേ? മാഷു വരാതായതിനുശേഷമാണു ഈ കഥ കേട്ടതെങ്കിലും ഉള്ളീൽ മാഷെക്കുറിച്ചു ബഹുമാനം കൂടിയതായി തോന്നി.മറ്റൊരു കഥയും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നാട്ടിൽ രൂപീകരിച്ച ദേശീയ കലാവേദിയുടെ പ്രവർത്തകർ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ചു പട്ടരു മാഷ് മുങ്കൈയ്യെടുത്തു സർക്കാർ ഗ്രാന്റിനായി പ്രധാനമന്ത്രിയ്ക്കയയ്ച്ച നിവേദനത്തിന്റെ കഥ. ഫലം ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും നാട്ടുകാർക്കു മുന്നിൽ അദ്ദെഹത്തിന് ആദരണീയനാകാൻ ഇതു സഹായിച്ചുവെന്നതു സത്യം.എനിയ്ക്കായി ഇദ്ദേഹം പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുള്ളതായി ഓർക്കുന്നില്ല. പിന്നെയെന്തേ ഇദ്ദേഹത്തെ കൂടെക്കൂടെ ഓർമ്മവരാൻ എന്നു ഞാൻ ചിന്തിയ്ക്കാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ കടന്നു പോയ  മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതിനാലാകാം. ബാല്യത്തിന്റെ കൌതുകം ഉണർത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിലൂടെ എന്റെ ബാല്യസ്മരണകളെ തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരിയ്ക്കാം.ശരിയ്ക്കു പറഞ്ഞാൽ എപ്പോഴാണദ്ദേഹം വരാതായതെന്നോ എന്നാണു മരിച്ചു പോയതെന്നോ ന്നും ഓർമ്മ തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ഒരു പക്ഷെ വലുതായിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ബാല്യകാല കൌതുകം എനിയ്ക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷേ പിന്നീടെന്നോ ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതരീതിയെക്കുറിച്ചോർത്തു എനിയ്ക്കു അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ടു. അങ്ങനെ ജീവിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോർത്തു മോഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചു ചുമതലകളോ ലക്ഷ്യങ്ങളൊ ഇല്ലാതെ സ്വയം ആസ്വദിച്ചു ജീവിച്ച ഒരു ജീവിതം.തീർച്ചയായുമിതൊരു വർണ്ണനൂലുതന്നെ എന്നെനിയ്ക്കു തോന്നിപ്പോകുന്നു.

One Response to “വർണ്ണനൂലുകൾ-18”

  1. jaison

    dcsd

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *