മുംബൈ പൾസ്-30( സുരക്ഷയുടെ ആകുലതകളുമായി….)

Posted by & filed under മുംബൈ പൾസ്.

പലപ്പോഴും ചുറ്റും കണ്ണോടിയ്ക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലാക്കാനാകുന്നു, നഗരത്തിന്റെ വൈചിത്ര്യം. നമ്മെ ജീവിയ്ക്കാനും മുന്നോട്ടു നീങ്ങാനും നഗരി പ്രാപ്തരാക്കുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവ്  നമ്മെ നഗരത്തോട് കൂടുതലായടുപ്പിയ്ക്കുന്നു. നഗരജീവിതം ശരിയ്ക്കും  അനുഭവങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിയ്ക്കുന്നു. പ്രതിബന്ധങ്ങളെ നേരിടാൻ കരുത്തരാക്കുന്നു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം വൈകീട്ട് നടക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ   പതിവുപോലെ നാളികേരം , ഉരുളക്കിഴങ്ങ്, ഉള്ളി എന്നിവ വാങ്ങാനായി പതിവു കടയിലെത്തി. ഇപ്പോഴിവിടെ  അവ മാത്രമല്ല,എല്ലാത്തരം ഫ്രെഷ് ആയ പച്ചക്കറികളും സുഭിക്ഷം. പണ്ടിവിടെ ഉരുളക്കിഴങ്ങ്, ഉള്ളി , നാളികേരം എന്നിവ മാത്രമേ കിട്ടിയിരുന്നുള്ള. ഇപ്പോഴത്തെ പയ്യന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു അന്നു കട നടത്തിയിരുന്നത്. മദ്ധ്യവയസ്ക്കനായ അയാൾ യാതൊരു വിധ ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടാതെ ക്രിക്കറ്റും കളിച്ചു നടന്നിരുന്ന 10-12 വയസ്സുള്ള മകനെ പലപ്പോഴും ശകാരിയ്ക്കുന്നതും കാണാനിടയായിട്ടുണ്ട്. ഒരിയ്ക്കൽ  നാട്ടിൽ‌പ്പോക്കിന്റെ ചെറിയൊരു ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വന്നപ്പോൾ കടയിലിരിയ്ക്കുന്ന പയ്യനും ചുവരിൽ തൂങ്ങുന്ന അവന്റെ അച്ചന്റെ ഫോട്ടോയുമാണെന്റെ കണ്ണിൽ‌പ്പെട്ടത്. ഞാൻ ഫോട്ടോയിൽ നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാതെ തന്നെ അവൻ കണ്ണിൽ വെള്ളം നിറച്ചു ഗദ്ഗദം പൂണ്ടു പറഞ്ഞതിൽ പലതും എനിയ്ക്കു മനസ്സിലാക്കാനായില്ല. പക്ഷെ അവിടെ പോകുമ്പോഴെല്ലാം മനസ്സിന്നൊരു ചെറിയ വിങ്ങൽ തോന്നിയിരുന്നു. ഉരുളക്കിഴങ്ങും സബോളയും നാളികേരവും നിറഞ്ഞ ചാക്കുകെട്ടുകൾ പോലെ ജീവിതഭാരം മുഴുവനും അവന്റെ തലയിൽ വച്ചു തന്നെയോ ആ പിതാവു കടന്നു പോയത്? നിസ്സഹായതയുടെ കറുത്ത രേഖകൾ അവന്റെ മുഖത്തു നിഴലിയ്ക്കുന്നതു പോലെ. കാലം ആർക്കും കാത്തു നിൽക്കില്ലല്ലോ? ഇന്നവൻ പഴയ മെലിഞ്ഞ പയ്യനല്ല. ആജാനബാഹുവായ സദാ പ്രസന്ന വദനനായ ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. കട വെറും പെട്ടിക്കടയെങ്കിലും നല്ല ബിസിനസ്സ്. അടുത്തു തന്നെ ഹോട്ടലുകളും, ചൈനീസ് സെന്ററും മാളുകളും വന്നതു കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ ഇത്തിരി സ്ഥലത്ത് ഏറ്റവും ഡിമാൻഡുള്ള പച്ചക്കറികൾ, സാലഡ് ഐറ്റങ്ങൾ ബ്രോക്കോളി വരെ അവൻ കരുതി വയ്ക്കുന്നു. പഴയ നിസ്സഹായാവസ്ഥയ്ക്കു പകരം മുഖത്ത് കാണുന്ന കോൺഫിഡൻസ് ഏറെ ശ്രദ്ധേയം. കടയിൽ വരുന്നവരോടുള്ള പെരുമാറ്റവും ഹൃദ്യം തന്നെ. കറ്റയിലെത്തിയ ഏതോ പതിവു കസ്റ്റമറോട് ആരുടേയോ അസുഖം മാറിയില്ലേ, ആസ്പത്രിയിൽ  പോയില്ലേ കാണാൻ എന്നു തുടങ്ങിയ അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ വിചാരിച്ചു, മിടുക്കനായിരിയ്ക്കുന്നു ഇവൻ.  കച്ചവടത്തിന്റെ ട്രേഡ് സീക്രട്ടുകൾ ഇവൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞല്ലോ? അല്ലെങ്കിലും മേലനങ്ങി പണിയെടുക്കാൻ തയ്യാറുള്ള  ആരേയും ഈ നഗരം ഒരിയ്ക്കലും നിരാശരാക്കിയിട്ടില്ലല്ലോ? ആംചി മുംബൈ…..!

ശരിയാണ് , നാം അനുഭവത്തിൽ നിന്നെങ്കിലും പഠിയ്ക്കാതെങ്ങനെ? അന്ധേരി അംബോളിയിൽ ഒരു ഹോട്ടലിൽ  നടന്ന വാക്കുതർക്കവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ അടിപിടിയും രണ്ടു യുവാക്കളുടെ ജീവനെയാണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്. ഇത്തരം അവസരങ്ങളിലെ പോലീസിന്റെ അനാസ്ഥ നഗരത്തിൽ ചർച്ചാവിഷയമായിക്കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു.   കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചിരുന്നാൽ ശരിയല്ലെന്ന വിചാരം പലർക്കുമുണ്ടെങ്കിലും ആരും മിണ്ടാതിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഹരാസ്മെന്റിനെതിരായുള്ള  ഒരു കാമ്പേൻ തുടങ്ങിവയ്ക്കാനും പോലീസ് സഹായം ഏതു നേരവും ലഭ്യമാകണമെന്ന ഡിമാൻഡ് ഉയർന്നതും   നന്നായി. പലപ്പോഴും എവിടെയും ഇതു തന്നെയാണല്ലോ സംഭവിയ്ക്കുന്നത്?.എന്തെങ്കിലും സംഭവിയ്ക്കാനായി നാം കാത്തിരിയ്ക്കുന്നു, ഒരു ‘വൈക് അപ്‘ കോളിനെന്നോണം. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായാൽ  24 മണിക്കൂറും പോലീസ് സഹായം ലഭ്യമാകുന്നത് നഗരത്തിലെ അക്രമങ്ങളെ കുറയ്ക്കാൻ ഉതകാതിരിയ്ക്കില്ല.

നഗരത്തിൽ അക്രമം ഏറുന്നുവോ? സ്ത്രീകളുടെ സുരക്ഷ ഇവിടെയും പ്രശ്നമായിത്തുടങ്ങിയോ?  നഗരം വളരുന്തോറും നമുക്കന്യമായിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു. നഗരത്തിന്റെ ക്രമാതീതമായ  വളർച്ച അപരിചിതത്വത്തെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നു. പത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ കാണുന്ന കൊല, റേപ്, തട്ടിപ്പറികൾ, കൊള്ളയടിയ്ക്കലെന്നിവ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ പഴയതുപോലെ നടുക്കം വരുത്താതിരിയ്ക്കുന്നതിന്റെ കാരണം അതിന്റെ ആധിക്യം തന്നെയാണല്ലോ?. വെറും കാഴ്ച്ചക്കാരായി മാറുന്നുവോ പോലീസും? പോലീസ് മാത്രം മതിയോ?ഇവിടെ നമുക്കാവശ്യം പൊതു ജനത്തിന്റെ കൂടി സഹകരണമാണ്. പഴയതുപോലെ നിർവികാരരായി, മൂകസാക്ഷികളായി  നോക്കിനിൽക്കാതെ പൊതുജനം ഒറ്റക്കെട്ടായാൽ അക്രമത്തെ ഒട്ടെങ്കിലും നേരിടാനാകും.എന്തായാലും നഗരവാസികൾ ഒരു പ്രതിഷേധ പ്രകടനത്തിന്നു തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു. എന്താണിവിടെ ചെയ്യേണ്ടതായിട്ടുള്ളത്?എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങൾ കൈവരിയ്ക്കാനാകുമോ? നമുക്കു കാത്തിരുന്നു കാണാം.

The Wave” (Die welle) എന്ന ഇന്നലെ കണ്ട ജർമ്മൻ സിനിമ ഇക്കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടെല്ലാമായിരിയ്ക്കാം എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതകൾ സൃഷ്ടിച്ചത്. 2008 ൽ ഡെന്നിസ് ഗാൻസെൽ ഡയരക്റ്റ് ചെയ്ത ഈ സിനിമ വളരെപ്പെട്ടെന്ന്  ഹിറ്റ് ആയി മാറിയിരുന്നു.ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിന്നായി ഒറ്റക്കെട്ടായി പൊരുതുമ്പോൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും പരിണതഫലങ്ങളും വളരെ തന്മയത്വം നിറഞ്ഞ രീതിയിൽ കാണിയ്ക്കാനായിരിയ്ക്കുന്നു. കഥയുടെ ഒഴുക്ക് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. എവിടെയും സ്വാഭാവികത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. കാൽപ്പനികത്വം തീരെയില്ലാത്ത ചിത്രം. ഉദ്വേഗത നില നിർത്തുന്ന അവസാനം. ഒരൽ‌പ്പം മനസ്സിനു കനം കൂട്ടിയ നിമിഷങ്ങൾ സിനിമയുടെ വിജയം തന്നെയല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?

വീട്ടുവേലക്കാർ നമുക്കു തരുന്ന തലവേദന കുറച്ചൊന്നുമല്ല, നഗരത്തിൽ. അവരെ ആശ്രയിയ്ക്കുന്നവർക്കാണെങ്കിലോ അവരുടെ എന്തൊക്കെ തെറ്റുകൾ കണ്ടാലും പൊറുത്തു സന്തോഷിപ്പിയ്ക്കാനേ നേരം കാണൂ. ഒരു ദിവസം വേലക്കാരി വന്നില്ലെങ്കിൽ അവരുടെ സകല കാര്യങ്ങളും അപകടത്തിലാവും. എന്നാൽ സ്വന്തം വേലക്കാരി തന്റെ വീട്ടിൽ നീന്നും സ്വർണ്ണമടക്കം മോഷണം ചെയ്തെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവളെ പിരിച്ചു വിടാൻ തയ്യാറാകാത്ത  കൊളാബയിലെ ഒരു വീട്ടമ്മയെക്കുറിച്ച് പത്രത്തിൽ വായിയ്ക്കുകയുണ്ടായി. അത്ഭുതം തോന്നിയില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. കാരണം നല്ല വേലക്കാരികളെ കിട്ടുക എന്നതു തന്നെ ദുഷ്ക്കരമായിരിയ്ക്കെ കിട്ടിയവർ വിട്ടുപോയാലുള്ള അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചവർക്കു ചിന്തിയ്ക്കാൻ വയ്യ. അതിലും ഭേദം ചിലതെല്ലാം കണ്ടില്ലെന്നു നടിയ്ക്കലാണെന്നിവർ കരുതുന്നു. വേലക്കാരിയുടെ മക്കളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ്, പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവ കൊടുക്കുന്നതിനൊപ്പം അവർക്കായി ഇൻഷൂറൻസ്  അടയ്ക്കുക , വലിയതുക ഒന്നിച്ചായി അടിയന്തിരാവശ്യങ്ങൾക്കായി കടം കൊടുക്കുക എന്നിങ്ങനെ വേലക്കാരി വിട്ടു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി  പല വഴികളും ഇവർ കണ്ടെത്തുന്നു. ഇവരും തങ്ങളുടെ ഡിമാൻഡ് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ കിട്ടാവുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങൾ അടിച്ചെടുക്കാനാവുമെന്ന് നോക്കുന്നു. ഇത്തരക്കാർ പോലീസ് വെരിഫിക്കേഷന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ വരാത്തതിനാൽ എന്തു പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യാനും മടിയ്ക്കുന്നില്ല.  നഗര സുരക്ഷയെ  തീർച്ചയായും ബാധിയ്ക്കുന്ന ഒന്നു തന്നെ ഇത്. നമ്മുടെ സുരക്ഷ തന്നെ നഗരിയുടെയും സുരക്ഷ. ഓരേ നഗരവാസിയും ഇതോർക്കേണ്ടതാണ്.

ലോകത്തിന്റെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ വിവിധദിനങ്ങളിലായാഘോഷിയ്ക്കുന്ന ‘ ചിൽഡ്രൻസ്’ ഡെ” നാമാഘോഷിയ്ക്കുന്നത്  കുട്ടികളുടെ പ്രിയംകരനായ ചാച്ചാ നെഹ്രുവിന്റെ ജനമദിനമായ നവംബർ 14 നാണല്ലോ?.  ഭാവിയുടെ തുടിപ്പുകളായ നഗരിയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കെല്ലാം ചിൽഡ്രൻസ് ഡേ ആശംസകൾ!

(Published in’ WHITELINE VARTHA’ (print) Newspaper weekly tabloid from Mumbai .See www.whitelineworld.com)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *