അവിചാരിതമായി തുറന്നുനോക്കിയ ഒരു ഈ മെയിലിന്റെ ഉള്ളടക്കമാണു ഈ ലേഖന പരമ്പരയുടെ ജന്മത്തിനു കാരണമായതെന്നറിയുമ്പോൾ ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടേയ്ക്കാം. യാതൊരു വിധ നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ പലപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നു വരുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ പോലും  തുറന്നു നോക്കാതെ ഡീലിറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരാറുണ്ടു. കുറ്റബോധം തോന്നാറുണ്ടെങ്കിലും ഈ- ചവറുകൾ നീക്കം ചെയ്യാതെ വയ്യല്ലോ? ഇത്തരം ഒരു നീക്കം ചെയ്യൽ സമയത്തു കണ്ണിൽ‌പ്പെടാനിടയായ ഒരു  മെയിൽ എന്നെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഇരുത്തിച്ചിന്തിപ്പിച്ചതു. ചിന്തിച്ചതു മാത്രമല്ല ഇതാ എന്നെ എ

ഴുതാനും പ്രേരിപ്പിയ്ക്കുന്നു.

ഇത്രയേറെ എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ച അഥവാ ആകർഷിച്ച അതിലെ ഉള്ളടക്കമെന്തെന്നറിയാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളും ആകാംക്ഷാഭരിതരായിക്കാണുമെന്നറിയാം. ചുരുക്കമായി എന്റെ വാക്കുകളിൽ അതിനെ ഒതുക്കാം.  കരയുന്ന അമ്മയോടു കുഞ്ഞു അതിനു കാരണമാരാഞ്ഞപ്പോൾ സ്ത്രീയായതിനാലാണു കരയുന്നതെന്നെ അവർക്കു പറയാനായുള്ളൂ. സ്ത്രീയായാൽ കരയുന്നതെന്തിനാണെന്നു തനിയ്ക്കു മനസ്സിലായില്ലെന്നു പറയുന്ന മകനോടു നിനക്കു അതൊരിയ്ക്കലും മനസ്സിലാകാനാവില്ലെന്നും അവർ പറയുകയാണു, മാറോടണച്ചുകൊണ്ടു. . അർത്ഥഗർഭമായ വരികൾ. സംശയനിവാരണത്തിന്നായി അച്ഛന്നരികിലെത്തുന്ന മകൻ ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ അമ്മ കരയുന്നതെന്താണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ സ്ത്രീകൾക്കു കരയാനായി ഒരു കാരണത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ നിലപാട്.എങ്ങിനെയുണ്ടു? എന്തായാലും   അമ്മ പറഞ്ഞതു ശരിയായി . വളർന്നിട്ടും വലുതായിട്ടും  സ്ത്രീകൾ കരയുന്നതിന്റെ രഹസ്യം മകനു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അന്വേഷിപ്പിൻ കണ്ടെത്തുമെന്നതറിയുന്ന പുതിയ തലമുറ പ്രശ്നത്തിന്റെ കുരുക്കഴിയ്ക്കാനായി ദൈവത്തെ സമീപിയ്ക്കുന്നു.സ്ത്രീകൾ പെട്ടെന്നു കരയുന്നതിനുള്ള  കാരണം എന്താണെന്നു ദൈവം പറയുന്നതൊന്നു കേൾക്കൂ…

‘“സ്ത്രീയെ പ്രത്യേകത നിറഞ്ഞവളായിക്കാണാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ലോകഭാരം താങ്ങാൻ ശക്തിയുള്ളതും  സ്വാന്തനം നൽകാൻ വേണ്ട മാർദ്ദവവുമുള്ള ചുമലുകൾ അവൾക്കു  ഞാൻ നൽകി. പുത്ര ഭാരവും പുത്രരാലുള്ള തിരസ്ക്കാരവും സഹിയ്ക്കാനുള്ള അന്തർശ്ശക്തി ഞാനവൾക്കേകി. മറ്റുള്ളവരൊക്കെ വയ്യെന്നു പറഞ്ഞു ഉപേക്ഷിച്ചാലും മുന്നേറാനും സ്വന്തം വയ്യായ്ക പോലും  മറന്നു രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിയ്ക്കാനുമുള്ള ഉറപ്പാർന്ന മനസ്സും  അവൾക്കേകി. മക്കൾ തെറ്റു ചെയ്താലും  അതെല്ലാം  മറന്നു അവരെ ലാളിയ്ക്കാനും ഒന്നായിക്കാണാനും മതി മറന്നു സ്നേഹിയ്ക്കാനും  അവൾക്കാകണമെന്നു ഞാൻ നിനച്ചു.ഭർത്താവിനെ അനുസരിച്ചു, അവനു താങ്ങാകുന്ന   ഭാര്യയാവാൻ അവന്റെ വാരിയെല്ലിനാൽ അവളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭർത്താവിന്റെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ പൊറുക്കാനും നന്മയുടെ പ്രതീകമായി അവന്റെ ശക്തിയായി കൂടെ നിൽക്കാനും പഠിപ്പിച്ചു. ഇതിനൊക്കെശ്ശേഷം ഞാനവൾക്കു  മാത്രമായി  നൽകിയ സമ്മാനമാണു എവിടെയും യഥേഷ്ടംഅവൾക്കു കാര്യസിദ്ധിയ്ക്കായി ഉപയോഗിയ്ക്കാനാകുന്ന ഈ കണ്ണുനീർ. ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി നോക്കൂ, ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഭംഗി നിലകൊള്ളുന്നതു അവളുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിലോ , തലമുടിയിലോ, സുന്ദരമായ ആകാരസൌഷ്ടവത്തിലോ അല്ല. അവളുടെ സൌന്ദര്യം കുടികൊള്ളുന്നതു അവളുടെ കണ്ണുകളിലാണു, സ്നേഹം വാസമുറപ്പിച്ച അവളൂടെ ഹൃദയക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്കുള്ള പടിവാതിൽ. “

ശരിതന്നെ. അവിടെ മിന്നി മറയുന്ന ഭാവങ്ങളുണ്ടല്ലോ,അവ കഥ പറയും പ്രേമത്തിന്റെ,വിരഹത്തിന്റെ, വൈരത്തിന്റെ , വൈരാഗ്യത്തിന്റെ, ഭക്തിയുടെ , കാപട്യത്തിന്റെ, കുതന്ത്രങ്ങളുടെ, നിഷ്ക്കളങ്കതയുടെ  ഒക്കെയൊക്കെ കഥകൾ. ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ നമുക്കു ചുറ്റുമായി കാണാവുന്നവ തന്നെ.. ചിലതു ശ്രദ്ധയിൽ പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. ചിലതു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മാത്രം കാണാവുന്നവ. അകത്തെരിയുന്ന വികാരങ്ങൾ അവയിൽ പ്രതിഫലിയ്ക്കുമ്പോൾ മുഖത്തു മിന്നിമറയുന്ന വർണ്ണഭേദങ്ങൾ മനുഷ്യമനസ്സിനെന്നും കടംകഥ തന്നെ.

ഓർത്തപ്പോൾ ഒരേ സമയം ഒട്ടേറെ മുഖങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.  ദൈവം ഇത്രയൊക്കെ പ്രത്യേകത നൽകി  സജ്ജമാക്കിയിട്ടും പരാജയപ്പെട്ടവയും,  അവയെ വേണ്ട പോലെ ഉപയോഗിച്ചവയും, അല്ലാത്തവയുമായ ഒട്ടേറെ മുഖങ്ങൾ. എന്തിനു പറയുന്നു പുരാണങ്ങളിലേയ്ക്കൊന്നിറങ്ങിച്ചെന്നു നോക്കൂ! എത്രയോ പ്രത്യേകതയാർന്ന സ്ത്രീകളെ  നമുക്കവിടെ കാണാൻ കഴിയുന്നു.  നിങ്ങൾക്കും എനിയ്ക്കും ഒക്കെ പരിചിതവും അല്ലാത്തവയും ആയ   മുഖങ്ങളിലേയ്ക്കും ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്കും  ഉറ്റുനോക്കാനായാണു ഞാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിയ്ക്കുന്നതു. വരുമല്ലോ?

(www.malayalamemagazine.com August 2010)

ഇന്നു നീയെത്തുന്നേരമുണ്ണീ ഞാനായീടട്ടേ

നിൻമേനി കരങ്ങളിലേന്തിടും യശോദ താൻ

എന്നിലെ വാത്സല്യത്തിൻഭാവവും പുനർജ്ജനി-

ച്ചെന്നിൽ ഞാൻ നിന്നെത്തന്നെക്കാണുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കട്ടേ

നാളെ നീ വരുന്നേരം വെണ്ണയും തൈരും തരാൻ

ഗോകുല ഗോപാലികയായി ഞാനെത്തിച്ചേരാം

ചോരണം നിനക്കെന്നും മോദത്തെത്തരുമെന്റെ

മാനസമതെന്തിനായ് മോഷ്ടിപ്പൂ , ദയാവായ്പ്പോ?

പകുത്തുതിന്നും നേരമെത്തിടാമൊരു കൊച്ചു-

വെളുത്ത പൂച്ചക്കുട്ടിയായി ഞാൻ മുന്നിൽ കണ്ണാ

പകലിൻ വെട്ടത്തിൽ നീ പകുത്തേകിടും, കൂടെ

സമഭാവത്തിൻ വിത്തു പാകുവാൻ ഞാനെത്തിടാം

കുസൃതിക്കുരുന്നേ നീയുടയ്ക്കും പാത്രങ്ങൾക്കു-

പകരം യശോദ ഞാൻ നൽകിടാം പുതുപാത്രം

അറിയുന്നല്ലോ ദാനം കൊടുക്കാൻ കഴിവുള്ളോ-

രറിഞ്ഞു കൊടുക്കണം, ഭക്തിഭാവത്തിൻ മന്ത്രം.

രാധയായ് മാറട്ടെ ഞാൻ രാഗലോലുപയായി-

മാധവാ, രാസക്രീഡയ്ക്കണയുമൊരു വേള

മധുരോദാരം ഭക്തിഭാവമീ യനുഭൂതി-

യതുമാത്രമേ വേണ്ടൂ ജീവിതം കഴിയ്ക്കുവാൻ

കരുണാമൂർത്തേ യിഹലോകത്തിൻ സുഖ ചിന്ത-

യവിടുന്നഹോ മാറ്റി, വസ്ത്രചോരണം പോലും

ഒരുവേള നീ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നശ്വരം ദേഹ-

മറിയുന്നല്ലോ ഭക്തിയൊന്നു മാത്രമേ നല്ലൂ

മുകുന്ദാ വനമാലിയാണു നീ യെന്നാൽ‌പ്പോലും

സമസ്തലോകത്തിന്നും തുണയാ, ണെത്തൂ വേഗം

അധർമ്മം വിതച്ചിടുമസുരർ നിറയുന്നു

കലികാലത്തിൻ ഖഡ്ഗിയെത്തിടാൻ സമയമായ്.

ഏതാണ്ടു 20 വർഷം മുൻപുണ്ടായ കാര്യമാണു. പക്ഷേ ഇന്നും അതു ഓർമ്മ വരാൻ  ഇടയ്ക്കിടെ എന്തെങ്കിലും  കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. മനസ്സിൽ തട്ടിയതിനാലാവാം, ഓർമ്മകളിൽ അതിന്നും കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതു. വെറുതെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ചികഞ്ഞെടുത്തതല്ല, ഇവിടെയെഴുതാനെന്നർത്ഥം. അകാരണമായി പരിഭ്രമിയ്ക്കുകയോ, തിടുക്കം കൂട്ടുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ഉള്ളിലിരുന്നാരോ ശാസിയ്ക്കുന്നതുപോലെ..റിലാക്സ് പ്ലീസ്……പതുക്കെ….

മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവത്തിനു പലപ്പോഴും മാറ്റം വരുത്തുന്നതു സാഹചര്യമാണെങ്കിലും സ്ഥായിയായ ചിലതു മാറിയില്ലെന്നു വരാം. കർക്കശസ്വഭാവിയായ അച്ഛനെ സ്നേഹനിധിയായ മുത്തശ്ശനായി കാലം മാറ്റുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ലെ? ഒരു കാര്യത്തിനും അന്യനെ ആശ്രയിയ്ക്കാത്തവർക്കു പലകാരണങ്ങളാലും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നതു വിധിയുടെ കളി. അപ്രതീക്ഷിതമായി തലയിലേൽക്കേണ്ടി വരുന്ന കുടുംബ ഭാരം പലരേയും ചുമതലാബോധത്തിലേയ്ക്കെത്തിയ്ക്കുന്നതും ഇതു പോലെ തന്നെ.നമ്മൾ ഏറെ അഭിമാനിച്ചിരുന്നതും ഇന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നുവെന്നു വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതുമായ നമ്മുടെസംസ്കാരം ഉരുത്തിരിഞ്ഞതു ഇത്തരം പാരമ്പര്യാധിഷ്ടിതമായ പല പല ചിട്ടകളിൽ നിന്നു തന്നെയാണല്ലോ?  കാലം മാറുമ്പോൾ കോലവും മാറുന്നു. ജീവിതരീതിമാറി. തകർന്ന കൂട്ടുകുടുംബങ്ങൾ ജീവിതഭാരം പലതരത്തിലും കൂട്ടുകയാണുണ്ടായതെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ കാലമേറെയെടുത്തു. കൂട്ടായി അല്ലെങ്കിൽ പങ്കിട്ടു ചെയ്യാമയിരുന്ന പലചുമതലകളും തനിയെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണു ജീവിതം മനുഷ്യനു കൂടുതൽ യാന്ത്രികമായിത്തുടങ്ങിയതു .ഒന്നിനും സമയമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.

കുട്ടികൾ ചെറുതായിരുന്ന സമയം.അവർക്കു വേണ്ടി  ജോലി വിട്ടു വീട്ടിലിരിയ്ക്കുന്ന സമയം. വീട്ടിൽ ഇരിയ്ക്കാൻ  നേരമില്ലെന്നു പറയുന്നതാവാം ശരി. സ്കൂളിൽ അവരെ കൊണ്ടാക്കലും കൊണ്ടു വരലും ഷോപ്പിംഗ്, വീട്ടു ജോലികൾ, സോഷ്യൽ വിസിറ്റ്സ്, കുട്ടികളുടെ ഡ്രോയിംഗ്-ടെബിൾ ടെന്നീസ് ക്ലാസ്സുകൾ,ലൈബ്രറി, അസുഖങ്ങൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായെത്തുന്ന വിരുന്നുകാർ , ജലക്ഷാമം….എന്തിനു പറയുന്നു ഓടാനേ നേരമുള്ളുവെന്നു വേണം പറയാൻ . ഒരു ദിവസത്തിൽ എത്രപ്രാവശ്യം പുറത്തു പോകണമെന്നറിയില്ല. വഴിയിൽ പരിചിതരെക്കണ്ടാലും ഒരു ചിരിയിലോ , തലകുനിയ്ക്കലിലോ , ഹലോ പറയലിലോ അപ്പുറം കടക്കാറില്ല. കാരണം നേരം വൈകും എന്നത് തന്നെ. എന്തിനു പറയുന്നു, സ്വന്തം അയൽക്കാരുമായി കുശലപ്രശ്നം പറഞ്ഞു നിൽക്കാറു പോലും പതിവില്ലാത്തവിധം തിരക്കിലാവാറുണ്ടു ഞാൻ.ബ്രേക് ഫാസ്റ്റ് കഴിയ്ക്കാൻ മറന്നുപോകാറുണ്ടു തിടുക്കം കാരണം.എല്ലാം നല്ലപോലെ ആസ്വദിച്ചു തന്നെ ഞാൻ ചെയ്തിരുന്നു. ഭാരമായി കണ്ടിരുന്നുമില്ല. പക്ഷേ അപ്രതീക്ഷിതമായാണു സ്വയം വിലയിരുത്തുന്നതിനുതകുന്ന ആ സംഭവമുണ്ടായതു.

കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ വിട്ടു തിരിച്ചുവരുന്ന വഴി പച്ചക്കറി, അടുക്കളയിലേയ്ക്കുള്ള  പല വക സാധനങ്ങൾ എന്നിവ വാങ്ങി വരുക പതിവായിരുന്നു . മാർക്കറ്റിലേയ്ക്കു അധിക ദൂരമില്ല, സ്കൂളിൽ നിന്നു. പലചരക്കു കടയും വരുന്ന വഴിയിൽ തന്നെ. ഒന്നിച്ചു ഒരു മാസത്തേയ്ക്കു വീട്ടിൽ കൊണ്ടു വന്നു തരും. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ  വാങ്ങാൻ കാണും. കൂടാതെ അന്നത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു ദൌർബല്യം സെക്കന്റ് ഹാൻഡ് ആയി പുസ്തകം കിട്ടുന്ന കടകളായിരുന്നു. കുട്ടികൾക്കായി സ്റ്റോറി ബുക്സും എനിയ്ക്കായി ഇംഗ്ലീഷ് നോവലുകളും. കൂടാതെ അന്നു പ്രോജക്റ്റുകൾ, മത്സരങ്ങൾ എന്നിവയെക്കെല്ലാം തന്നെ ശരണം പുസ്തകങ്ങൾ തന്നെ . കമ്പൂട്ടർ ലോകം കീഴടക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള സമയം. പലപ്പോഴും സമയം കടന്നു പോകുന്നതറിയില്ല. മിക്കവാറും പാച്ചിൽ തന്നെ വേണ്ടി വരും..വീട്ടിലേയ്ക്കും സ്കൂളിലേയ്ക്കും. പലപ്പോഴും  നടക്കാൻ പോകുന്ന  ഒരു  വയസ്സായ അങ്കിളിനെ ഈ ഓട്ടത്തിന്നിടയിലായാലും കണ്ടാൽ ഒന്നു കണ്ടുവെന്നു നടിച്ചു ചിരിയ്ക്കാറുണ്ടു. അതിലധികം പരിചയമില്ലാത്തതിനാൽ കൂടുതൽ സംസാരിയ്ക്കാറില്ലെന്നു മാത്രം. സമയവും കാണില്ല. ഒരു ദിവസം കടയിൽ നിന്നും എന്തോ വാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങുന്ന സമയം  എന്നെ  കാണാനിടയായ അദ്ദേഹം ചോദിയ്ക്കുക്യുണ്ടായി,  ‘’മോളെ…ഏതു നേരത്തു കാണുമ്പോഴും നീ എന്തു ധൃതിയിലാണു. ജീവിതമെന്നതു വളരെ നീണ്ട ഒരു യാത്രയാണു.  അൽ‌പ്പം കൂടി സാവകാശമായി, ഓരോ ദിനത്തേയും ആസ്വദിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകണം. ചെയ്തു തീർക്കാൻ പലതും കാണും. ഇത്ര ധൃതി നല്ലതല്ല. എത്ര വലിയവനായാലും ദിവസത്തിനു 24 മണിക്കൂർ മാത്രം. അൽ‌പ്പം സാവകാശം എല്ലാത്തിനും നല്ലതാണു. ട്രൈ ടു റിലാക്സ് ”

ശരിയാണു , ഓർത്തപ്പോൾ തോന്നി. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത നിറഞ്ഞതു തന്നെ മനുഷ്യ മനസ്സു. പക്ഷേ എന്നെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ഓട്ടത്തിനു മറ്റൊരു കാരണം കൂടിയുണ്ടു. കുട്ടിക്കാലത്തു ശീലിച്ച സമയനിഷ്ഠ. ഒന്നിനുംവൈകരുതെന്ന മോഹം. സമയത്തു എത്തിച്ചേർന്നില്ലെങ്കിലോ എന്ന പേടി. എന്തായാലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശം എന്നെ അൽ‌പ്പം കൂടി ലാഘവത്തോടെ കാര്യങ്ങളെ സമീപിയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.  ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും ഇപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കാരണവശാൽ  മനസ്സു തിടുക്കം  കൂട്ടാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഞാൻ സ്വയം ശാസിയ്ക്കും, “അടങ്ങു, ട്രൈ ടു റിലാക്സ്…..“

പക്ഷേ , മുൻപു പറഞ്ഞതു പോലെ ചില സ്വഭാവങ്ങൾ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും നമ്മെ വിട്ടു പോകില്ലെന്നു ശരിയ്ക്കും മനസ്സിലായതു ഈയടുത്തകാലത്തു എന്റെ മകൻ പറഞ്ഞ ചില വാക്കുകളിൽ നിന്നാണൂ. “അമ്മേ, അമ്മയ്ക്കറിയാമോ, സ്കൂളിലായാലും, കോളേജിലായാലും, ഓഫീസിലായാലും, കൂട്ടുകാർക്കിടയിലായാലും ഏതു കാര്യത്തിനും കൃത്യ സമയത്തിനു എത്തിച്ചേരുന്നതിനു എല്ലാവരും എന്നെ അഭിനന്ദിയാക്കാറുണ്ടു, ബിക്കോസ് ഓഫ് യു” അടുത്തതലമുറയിലേയ്ക്കപ്പോൾ ഞാനതു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞു, ഇനി “റിലാക്സ്….ട്രൈ ടു റിലാക്സ് “  എന്നു പറയാനും പഠിപ്പിയ്ക്കേണ്ടി വരുമോ ദൈവമേ…..

പാഞ്ചക്കി

മലമുകളിലെ അരുവിയിൽനിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെ ധാന്യങ്ങൾ  പൊടിയ്ക്കാനുള്ള മില്ലിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള ഊർജ്ജമാക്കി മാറ്റിയാണു പാഞ്ചക്കി പ്രവർത്തിപ്പിയ്ക്കുന്നതു. വെള്ളം കൊണ്ടു പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്ന മിൽ. കേട്ടറിവു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നേരിൽ കാണാൻ വേണ്ടി പാൻചക്കിയിലേയ്ക്കായിരുന്നു അടുത്ത യാത്ര. ഇന്നത്തെ അവസാന സന്ദർശനസ്ഥലവും അതു തന്നെ.പ്രവേശനഫീസ് 5 രൂപ മാത്രം.നഗരത്തിന്റെ ഏതാണ്ടു മദ്ധ്യഭാഗത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ മിൽ ഔറംഗാബദിലെത്തുന്ന ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ ആകർഷണങ്ങളിലൊന്നു തന്നെയാണു.

വഴിയാത്രക്കാർക്കു വിശ്രമാർത്ഥം പണികഴിപ്പിയ്ക്കപ്പെട്ട  ബാബാ ഷാ മുസാഫിർ എന്ന സുഫി വിശുദ്ധന്റെ ദർഘയിലാണു പാഞ്ചക്കി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണിതു പണികഴിയ്ക്കപ്പെട്ടതെന്നു വിശ്വസിയ്ക്കുന്നു. അതിനോടനുബന്ധിച്ചു  പള്ളിയും ഗാർഡനും കാണപ്പെട്ടു. 11 കിലോമീറ്റർ ദൂരെ നിന്നും കളിമൺ കുഴലുകളിൽ എത്തിച്ചേരുന്ന നദീജലം താഴെ റിസർവോയറുകളിൽ സംഭരിയ്ക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് സൈഫൺ സിസ്റ്റമുപയോഗിച്ചു ഇതിനെ വേണ്ടത്ര ശക്തിയിൽ താഴോട്ടു പതിപ്പിയ്ക്കുന്നു. വീഴ്ച്ചയുടെ ശക്തിയിൽ തിരിയുന്ന മില്ലിൽ ധാന്യങ്ങൾ പൊടിച്ചെടുക്കുന്നു. ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപു മനുഷ്യൻ ബുദ്ധിശക്തിയുപയോഗിച്ചു മനുഷ്യന്റെ അദ്ധ്വാനം കുറയ്ക്കുന്നതിനായി ഇത്തരം വഴികൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നുവെന്നതു നമ്മളെ അത്ഭുതപരതന്ത്രരാക്കും. മിൽ ഇന്നും കേടുകൂടാതെ തന്നെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. വെള്ളം വന്നു വീഴുന്ന ച ക്രം ഒരു ജനലിൽക്കൂടി ഭൂനിരപ്പിനു താഴെയായി കാണപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അതു തിരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലായി മറ്റൊരു വലയിട്ട വാതിലിലൂടെ ചക്രത്തിനു മുകളിലായി ഘടിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പൊടിയ്ക്കുന്നതിനുള്ള ഉരകല്ലും കാണാൻ സാധിച്ചു. താഴെ വെള്ളത്തിന്റെ മർദ്ദം കൊണ്ടു ചക്രം തിരിയുമ്പോൾ മുകളിലെ തിരികല്ലിലിട്ട ധാന്യവും കറങ്ങി പൊടിയായി മാറുന്നു. പണ്ടു വീടുകളിൽ കൈ കൊണ്ടു തിരിച്ചിരുന്ന തിരികല്ലിന്റെ വളരെ വലിയ ഒരു രൂപം തന്നെ. സൈഫണിലൂടെ മുകളിലേയ്ക്കുയരുന്ന വെള്ളം ഉയരത്തിൽ നിന്നും താഴെ ടാങ്കിൽ  വീഴുന്ന കാഴ്ച്ച അത്യന്തം മനോഹരമായിത്തോന്നി. ടാങ്കും പരിസരവും കുളുർമ്മ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഈ ടാങ്കിനടിയിലെ ഹാളിലാണു യാത്രക്കാർക്കു വിശ്രമസ്ഥലം ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളതു. കുളുർമ്മയുള്ള ജലകണങ്ങൾ ദേഹത്തു സ്പർശിച്ചപ്പോൾ സുഖം തോന്നി.കുറെ തണുത്ത വെള്ളമെടുത്തു മുഖം കഴുകി.ഒരു വശത്തായി കണ്ട പടുകൂറ്റൻ ആൽമരംഎല്ലാവരുടേയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചൂപറിച്ചു.  കെട്ടുപിണഞ്ഞവേരുകളും പടർന്നു പന്തലിച്ച ശാഖകളും കൊണ്ടു മനോഹരമായ ആവൃക്ഷത്തിനു ഇരുനൂറിലധികം വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ടത്രെ! നയനമനോഹരമായ ആസ്ഥലം വിട്ടുപോരാൻ തോന്നിയില്ല.അ തിനരികിലായി ചുമരിൽ പാഞ്ചക്കിയുടെ പ്രവർത്തനം മുഴുവൻ വളരെ നന്നായി എഴുതി വച്ചിരിയ്ക്കുന്നു . ദൂരെ നിന്നും വെള്ളം കൊണ്ടുവരുന്നതും ജലസംഭരിണിയിൽ അവ ശേഖരിയ്ക്കപ്പെടുന്നതും സൈഫൺ സിസ്റ്റമുപയോഗിച്ചു അതിനെ ഉയർത്തി ടങ്കിലേയ്ക്കു വീഴ്ത്തുന്നതും വെള്ളത്തിന്റെ മർദ്ദത്തിൽ തിരിയുന്ന ചക്രം ധാന്യത്തെ പൊടിയാക്കുന്നതുമെല്ലാം ഇവിടെ വരകളിൽ കാണാനാകും പഴയകാല എങിനീറിംഗിന്റെ പാടവത്തിനു മുന്നിൽ ശിരസ്സു കുനിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാനായില്ല. പാഞ്ചക്കി മനസ്സിൽ ഒട്ടേറെ കൌതുകം വിടർത്തി..

വിതച്ചെന്തെല്ലാം കുഞ്ഞേ സമയമടുത്തല്ലോ

പതുക്കെക്കൊയ്തീടാനായറിക, പലവട്ടം

കറുത്തു കരുവാളിച്ചെത്തിയ നാളിൽ‌പ്പോലു-

മെനിയ്ക്കുണ്ടായില്ലല്ലോ ശങ്കയെന്നറിയുക

നിനക്കായിടും നൂറുമേനിയീ ചതുപ്പിലും

നിനച്ചു, വിളയിയ്ക്കാൻ മനസ്സു വെച്ചെന്നാലും

തണുപ്പാലൊരിയ്ക്കലങ്ങണഞ്ഞാൽ‌പ്പിന്നെത്തീയിൻ-

കടുപ്പം കുറയുമെന്നോർത്തു ഞാൻ ഭയന്നല്ലോ?

മനസ്സിൽക്കത്തുംതീയും ചുമന്നാണിരിപ്പൂ നീ

യടുക്കലിരിയ്ക്കവേയറിഞ്ഞു പലവട്ടം

വരും നിൻ ദിനമന്നും പറഞ്ഞേൻ, ഇത് നിന്റെ

വരുംകാലനേട്ടത്തിൻ ചവിട്ടുപടിയല്ലോ

ഇനിയും കയറുക, മേലോട്ടേയ്ക്കുയരുക

ഒരമ്മയ്ക്കിതേചൊല്ലാനഭിനന്ദനങ്ങളായ്.